Ter ere van de Tour de France te start te Utrecht, op en neer naar Parijs:
Utrecht-Parijs-Utrecht, kijkend op google maps lijkt het maar een stukje. Zeker als je het in vier dagen mag opdelen. Het zijn vier wat langere doch op papier vlakke Tour De France etappes. Waarom zou ik dat niet kunnen? Toen ik hier voor het eerst over hoorde was ik meteen enthousiast. Vooral de romantische gedachten dat er een volgwagen en soigneurs zouden zijn klonk als muziek in mijn oren. Een mini Tour De France, mijn wielerhart ging meteen sneller kloppen ook al fiets ik amper een jaar en heb ik slechts sporadisch meer dan 150 km gereden. Een mooi doel voor 2015 en niet onbelangrijk: een goed excuus naar jezelf om toch die nieuwe fiets te kopen én nog meer te gaan fietsen. Zo gezegd zo gedaan.
Na een paar maanden voorpret waarin de aantallen trainingskilometers cumulatief toenemen komt dan de eerste dag dichterbij. Hierbij neemt stiekem toch ook de twijfel toe of alles wel goed zal gaan. Is het plankenkoorts of gezonde spanning? Wat neem ik mee, wat heb ik en wat heeft mijn fiets nog nodig? De zin is er, laat Parijs maar komen!!
Dan is het zover: de Grand Départ. Utrecht is geel van de tourfietsers die een deel van de eerste etappe van de Tour de France in een tourtocht rijden. Mietjes! Waar het echt te doen is is op het Ledig Erf. Dat Ledig Erg staat deze ochtend vol met fietsers die aan de eerste etappe van UPU gaan beginnen. Vól met fietsers: want een groot aantal Ledig Erf-ers hebben besloten een stukje mee te fietsen.
Dan is het echt begonnen. Utrecht-Mons. Een vlakke etappe recht door wielerland België. Het eerste stuk zit iedereen nog fris, er wordt druk gediscussieerd over de aankomende dagen en zelf voor complexe onderwerpen zoals het PalestijnsIsraëlisch conflict is er nog voldoende adem. De eerste stop is in Chaam waar de soigneurs voor koffie en gebak hebben gezorgd en waar de bidons en achterzakken opnieuw gevuld worden. Smooth start! Daarna België in. Het landschap verandert en het wordt warmer. Na nog een stop, met een welkome warme maaltijd, in het Vlaamse dorpje Leest worden de laatste kilometers van de dag bereikt. Vanaf Brussel wordt het glooiend en heuvelachtig. Dan wordt voor het eerst keer de 200 kilometer grens bereikt. Over het Midden-Oosten conflict hoor je niemand meer, sterker nog er valt een stilte over het peloton en een verlangen naar de maaltijd in de jeugdherberg die we voor 19:00 naar binnen gewerkt moeten hebben. Die deadline wordt gelukkig gehaald.
Na een korte nachtrust, enerzijds door de hitte, anderzijds door een UPU-er die, op aansturen van de voorzitter, het zo nodig met een diskjockey van 3FM over beach cruisers moet hebben, is het tijd om op te staan. Stevig ontbijten is het devies, nieuwe krachten zoeken voor de rit naar de stad waar ooit de zonnekoning regeerde. Of woonde die in Versailles? Enfin. Bidons vullen en over de kasseien Henegouwen uit. Bobo, met oranje helm, die zich al vanaf Utrecht aan kop van het peloton heeft genesteld vindt een trouwe helper om de UPU groep door Noord Frankrijk te loodsen. Door een landschap dat in de mist grauw aandoet rijden we. We komen door verlaten dorpjes waar ooit fabrieken hoogtijdagen moeten hebben gehad en zien verder vooral veel graanvelden. Toch verandert de grauwheid door het zonnetje in een prachtig landschap. De zonnekoning moet met zijn scepter hebben gezwaaid. Wellicht te hard. In het dropje Pierrefonds, ruim over de helft van de tocht, staan namelijk voor zijn hele hofhouding pizza’s klaar. Een toeristisch dorp met een kasteel uit de Playmobil-catalogus of inderdaad van Lodewijk XIV himself. Wie zal het zeggen? Na de pizza’s door naar Parijs, het lege landbouw-landschap begint plaats te maken voor meer bebouwing. Er zijn meer en meer vliegtuigen in de lucht, we rijden langs snel- en spoorwegen. De stad nadert merkbaar en er komt een soort opwinding in het peloton. Langs een kanaal rijdt de groep Parijs in en de contouren van een wereldstad worden zichtbaar. De Champs Élysées lonken! Daar het voor de Tour de France het eindpunt is is het voor UPU pas de helft maar daar denkt even niemand over na. Dit voelt voor vandaag als het einddoel.
Na een diepe slaap gaat de wekker alweer vroeg. Opstaan en terug fietsten naar België. Mons is uitgeroepen tot Culturele hoofdstad van 2015; deze titel maakt de stad bij lange na niet zo’n aantrekkelijk doel als Parijs. Niet over nadenken en opstaan. Voor 19:00 moeten we weer terug zijn voor het avondeten in de jeugdherberg. Eerst ontbijten: een smakelijk Frans ontbijt met croissants staat te wachten. Smakelijk voor ons hongerige wielrenners maar niet voor de mede-hotelgasten. Die lijken door de weke uierzalf-lucht in de eetzaal minder honger te hebben.
Via precies dezelfde weg rijden we terug naar Mons. Voorafgaand leek me het enige nadeel van UPU: precies dezelfde heen als terugweg. Toch helemaal niet saai. Dezelfde weg maar je ziet alles vanaf de andere kant. Ook de stops zijn anders verdeeld dan op de heenweg met als hoogtepunt het restaurant in San Quentin. Een restaurant waar Henk Wijngaard zijn inspiratie vandaan zou kunnen halen. Alleen de echte trucker weet een plek als deze te vinden. Wellicht moeten ze van San Quentin in 2016 Europese hoofdstad maken.
Na deze pauze snel door naar de jeugdherberg want daar staat de avondklok. Het is echter zo warm geworden dat de bidons snel leeg raken. Groepjes fietsers raken in paniek wanneer de soigneurs even niet in de buurt lijken en gaan zoeken naar water. Heerlijke chaos die nog niet eerder is voorgekomen in dit gedisciplineerd rijdende peloton. Nadat iedereen weer samen is wordt er in één ruk, zonder de kasseienstrook op te zoeken, naar de jeugdherberg gereden.
Na wederom een kort nachtje, in de warme vierpersoons kamer van het jeugdherberg, is het tijd voor de laatste etappe. Jammer de laatste etappe alweer máár: Utrecht is nog ver! Daarbij weet ik van de heenweg dat dit een mooie rit wordt. We rijden langs Brussel en kunnen het Atomium zien. Ook komen door dorpjes met leuke namen zoals Pepingen, Bierghes en Pulle. Nog een laatste dag genieten van dit avontuur.
We vertrekken. Het wordt ondanks de klodders uierzalf steeds moeilijker om een houding te vinden op de fiets maar daarover uitweiden heeft geen zin. Die laatste kilometers zullen gemaakt moeten worden, zolang de benen maar willen. Het is wederom warmer geworden maar ook over de hittegolf wil ik niet klagen. We moeten door, de benen zijn goed, mmm mentaal dan toch niet helemaal? Kleine pijntjes. Hoort erbij, afleiding zoeken. Ik probeer aan de pannenkoek te denken die we in Chaam gaan opeten maar in deze hitte kan heb ik helemaal geen zin om over pannenkoeken na te denken. De Nederlandse grens nadert. Op een gegeven moment begin ik weer een houding te vinden en gaat het weer. Hoort er waarschijnlijk bij: ergens een keer een dipje te krijgen op een afstand van net boven de 1000 kilometer. De grens is daar met die pannenkoek die dan toch wel naar binnen gaat. Ook Utrecht komt in zicht. Er komen zich Ledig erfers aansluiten bij de groep en het einde nadert: dat volle glas bier bij brouwerij Maximus. De ideale beloning voor een tocht als deze.
Klakske Op En Gaan 