Op dit moment zou ik bezig zijn met Race Around The Netherlands, uitgesteld naar Augustus. Dag 3 zou het zijn, vraag me af hoe ik me nu zou voelen. Waarschijnlijk aardig naar de klote. Met de gekkigheid, randje Zuid-Holland, van vorige week, kriebelt het nog meer om ook dit weekend wat te doen. Vandaag is de keuze gevallen op Flevoland, een afstand die ook voor Francien te doen is en dus kunnen we samen op stap.
Rondje door de voormalig Zuiderzee. Het kleinste provincie randje maar met vertrek vanuit Utrecht toch nog boven de 300 km. We doen deze tegen de klok in.
Opstaan valt me zwaar, zwaarder dan vorige week toen de wekker een uur eerder ging. Na een bak muesli en koffie op stap. Vroeg opstaan heeft het voordeel van rust op straat en binnen no time zijn we Utrecht uit, het gooi door en zien we de zon door de mist heen over de polder van Eemnes. Ik vraag me af of de polders in Flevoland ook z’n gedicht hebben. Dit vraag ik me later in de rit nogmaals af als ik Peter Verhallen al wandelend tegenkom.
Na Eemnes en Blaricum de brug over en zijn we aan het rondje begonnen. Aanvankelijk dacht ik dat er over Flevoland niet zoveel boeiends te vertellen zou zijn. Polders, dijken, windmolens en meren. Dat is voor een deel ook waar maar toch heeft ook deze provincie veel mooie stukken. Sowieso zijn de dijken langs diverse meren best indrukwekkend.
Bij Zeewolde komen we door wat stukken bos die aan het water liggen waar ik twee herten zie oversteken. Het andere “wild” wat we deze dag zien zijn veelal wilde ganzen, schapen, een enkele eekhoorn en miljoenen vliegjes. Goh ik vervloek mezelf dat ik nooit een bril draag en deze dus thuis heb laten liggen. Ik overweeg zelfs een kinder zonnebril aan te schaffen bij een kiosk als die er zou zijn. Door al die vliegen zie ik het grootste gedeelte van stuk langs het Veluwemeer nauwelijks wat.
Nadat de weg naar links draait en het Veluwemeer plaats maakt voor het ketelmeer wordt het beter. We komen wereldkampioen handcycling Tim de Vries tegen die vertelt dat hij ook bezig is met rondje polder maar er nog over nadenkt via de houtribdijk terug te gaan. Met speels gemak haalt hij ons daarna in, respect.
Voor we het weten kunnen we oversteken naar de Noordoostpolder. Hier ben ik nog maar zelden geweest. Nog meer polder dat wel. Eerst langs de dijk en waar het niet meer kan parallel aan de dijk op een eindeloos lange weg tussen de bomen. Eindeloos en daardoor een saai stuk. Dit duurt eigenlijk tot we in de buurt van Blokzijl komen. Hier zijn wat tulpenvelden en hier draaien we een oude dijk op die slingert, meteen een stuk interessanter.
Op het einde van deze dijk ligt Kuinre waar we kort stoppen voor een blikje fris en een Balisto. Bijgetankt zijn we binnen no time in Lemmer waar we weer richting het zuiden gaan. Eerst langs het IJsselmeer via Urk naar Lelystad en vervolgens langs het Markermeer naar Almere. Imposant dat we al dit land van de zee hebben gewonnen. Ook imposant is de regenbui die we letterlijk zien hangen boven Almere. Het ziet er mooi uit die grijze lucht aan het einde van de Oostvaardersplassen maar we weten ook dat we hier naartoe moeten.
We komen dichter bij Almere en langzaam maar zeker rijden we de bui in. Gelukkig het laatste staartje maar genoeg om nat te worden. Gelukkig is het niet koud, wel vies, vooral voor Francien die in mijn wiel alle sproei van me opvangt. Het wordt redelijk snel droog maar aangezien de weg niet meteen droog is mag Francien tot Soest genieten van deze sproei. Tsja dan moet je maar op kop komen….
De laatste 15 kilometer zijn droog, in Utrecht is kennelijk niets gevallen maar thuis had ik niet willen blijven.
Klakske Op En Gaan 