Na een koud nachtje in de tent worden we wakker door de warme zon die opeens te voorschijn is gekomen en de tent binnen een kwartier geheel opwarmt. Opstaan en tijd voor een heus camping ontbijt: oploskoffie en brood met Nutella en La Vache Qui Rit. Op de camping genieten we nog even van het uitzicht op de rotsen maar al snel is het tijd om in te pakken en aan etappe 4 te beginnen.
We beginnen rustig en fietsen een paar kilometer langs de Rur naar Heimbach. Een prachtig dorpje met vakwerkhuizen en een kasteeltje dat het begin is van een nog prachtigere klim. Langs rotsen met haarspeldbochten naar boven en her en der uitzicht op Heimbach en steeds verdere omgeving. Bijna boven rijden we langs Abtei Mariawald. Genieten dit stuk.
Boven komen we op een splitsing en dalen we af naar Gemünd. Afdaling van een klim die we gisteren hebben gedaan. Beneden in het dorp gaan we via een nieuwe route naar Dreiborn. Geen heel mooie klim maar we blijven lang boven de 500 meter waardoor we boven vele uitzichten hebben.
Na Dreiborn is het afdalen richting Monchau maar nét voor dit toeristische dorp steken we via Kalterherberg, waar we pauzeren voor Kaffee und kuchen, door naar de Vennbahn.
Het eerste stuk van de Vennbahn kende ik al en rond Monschau zijn er veel dagjesmensen en is het relatief druk. Dat verandert na Weywertz. Het is mooi maar tot Sankt Vith is het recht toe recht aan en doordat er naast de baan veel bomen zijn missen we de uitzichten.
Na St Vith is er meer afwisseling, wat meer draaien-keren, iets vaker een uitzicht, en een paar prachtige viaducten en tunnels. Het mooiste stukje Vennbahn zit wat mij betreft hier.
In de buurt van Hemmenes gaan we een paar keer de grens over België – Duitsland – België – Duitsland – België. Hier is de weg wat minder goed en zijn er een paar stroken gravel. Niet erg voor mij maar de paar gezinnetjes met e-bikes vinden het minder leuk en zwalken erop los.
Terug in België gaan we naar het westen en klimmen we langzaam naar Luxemburg. Mooie geleidelijke klim en dan opeens midden in een weiland het bordje Luxemburg.
Ondanks dat de Vennbahn prima wegdek heeft merk je meteen dat ze dat in Luxemburg nét nog wat beter voor elkaar hebben. Het landschap is nét wat meer aangeharkt, mooi maar wel minder ruig. Maar als ruige tocht zou ik deze route sowieso niet betitelen.
Na een paar kilometer komen we in Troisvierges waar we bij de supermarkt wat eten kopen en we inchecken in ons hotel.
Klakske Op En Gaan 