Randje Groothertogdom Luxemburg staat vandaag op het programma. Om 7 uur staat de wekker want pas om half 8 staat er ontbijt voor me klaar. Het is een soort lunchpakket dat ik de dag ervoor bij het hotel heb geregeld want eigenlijk is het ontbijt pas vanaf 8 uur. Ietwat laat want er staan meer dan 300 km met een berg hoogtemeters op het programma. Gelukkig vandaag zonder bepakking.
Na het lunchpakket ga ik meteen weg. Binnen 500 meter fiets ik de weilanden in. Wel meteen een paar stukken gravel. Erg mooi en heb er niet veel moeite mee maar het werkt vertragend en het lijkt me niet heel goed voor mijn 25 mm banden. Zeker als een groot deel van de route zo gaat zijn.
Het lijkt mee te vallen en na een tijdje zit ik op prachtig Luxemburgs wegdek en rijd ik genietend door de Luxemburgse Ardennen. Dat wil zeggen de Ardennen maar dan wat aangeharkt.
Het begint glooiend met korte klimmetjes en kom er lekker in. Het is eenzaam en verlaten en in de dorpjes die bestaan uit een paar veelal witte huizen is niemand op straat. Nog twee keer kom ik bij een gravelweg waarvan er een niet begaanbaar is dus snijd ik die eruit. Jammer dan.
Langzaam worden de afdalingen langer en zo ook de klimmetjes, fijn, ik ben immers opgewarmd. Na een lange afdaling kom ik in Rombach-Martelange, een vreemde grensplaats. Op zoek naar het bordje Luxemburg rijd ik hier fout waardoor ik zie hoe dit dorp door de grens is gespleten. Aan de ene kant van het dorp Belgische woningen en aan de andere kant een batterij tankstations. Elk merk is vertegenwoordigd en Shell en Total zelfs meerdere malen. Een walhalla ook voor drankliefhebbers want elk tankstation is ook supermarkt, maar bovenal ook slijter. Tussen de reclame van tank hier door uiteindelijk toch het bordje Luxemburg gevonden, verplichte foto gemaakt en door.
Na het gekke dorp ben ik binnen no time weer in niemandsland en zit ik op een fijn fietspad richting Perlé. Niets om over te vloeken maar toch rijd ik In dat dorp GVD stootlek voor de kerk. Vervelend richeltje in de weg! Kan gebeuren, plakken zonder te vloeken, en door.
Langzaam maar zeker merk ik dat het drukker wordt. Kom in het zuidelijke dichter bevolkte gedeelte van het land. Exact op 100km moet ik voor het eerst halt houden bij een stoplicht.
Vanaf Rodange verschijnt er ook industrie in het landschap. Treurig grensplaatsje is het maar eenmaal eruit zit ik weer op een mooi klimmetje met haarspeldbochten. Zo wisselt het landschap in het zuiden voortdurend: treurig grensplaatsje, klimmetje in de natuur etc.
Zo ook Esch-Sur-Alzette wat opeens opdoemt. Uit het niets opeens moderne flats met daarnaast een futuristisch station met in het midden overblijfselen van oude industrie. Dit is dan wel weer mooi gedaan.
Na Esch stop ik bij een tankstation. Dat ze hier vooral benzine, drank, en sigaretten verkopen had ik het verwacht, maar iets te eten zou er toch ook wel moeten zijn? Ik kom niet verder dan wat drankjes en een soort van pindarotsjes. Nou ja dan maar dat en nog eens stoppen.
Tot Mondorf-les-Bains is er niet veel aan de route. Ik zit parallel aan de snelweg en fiets dus langs industrie en sluipverkeer. Daarmee kan ik wel concluderen dat het zuiden van dit landje het minst boeiend is.
Mondorf-les-Bains is wel weer leuk. Ik kende het al van GF Franck Schleck maar wist niet dat het ook een mooi Spa met beeldentuin had. Kennelijk precies aan de grens want heb mijn route hier per ongeluk door gelegd. Leuk om te zien maar voel me niet op mijn plek als ik tussen de wandelaars slalom.
Ben er snel uit en vervolg mijn weg naar Schengen. Vanaf waar ik de Mosel volg naar het Noorden. Tot hier was nog geen meter vlak maar vanaf hier heb ik een aantal kilometers vlakte voor de boeg. Dat is een fijne afwisseling.
De Mosel is zoals je die verwacht. Wijnvelden aan beide kanten, flanerende mensen en toeristische dorpen. Leuk om even te zien, maar er zijn mooiere stukken van deze rivier weet ik. Maar klagen zal ik niet, want door het vlakke maak ik wel meters. Nog ergens een extra pitstop en trappen maar.
Na Wasserbillig draai ik rechtsaf en vervolgt de route de Sauer, een zijtak van de Mosel. Het wordt ietwat rustiger / minder toeristisch maar wel mooier. Er loopt nog een geweldig fietspad langs deze rivier ook. Mooiste dorpjes zijn Echternach en Vianden maar tijd om ze te bekijken heb / neem ik niet.
Na Vianden rijd ik langs prachtige rotsen naar een stuwmeer en hier wordt het nog wat rustiger. Velden maken plaats voor bossen en langzaam maar zeker ga ik weer moeten klimmen.
Nét voor dat gaat beginnen pak ik nog een laatste tankstation, gooi ik er nog wat smerige tankstation snacks in en begin ik aan de laatste kilometers. Gelukkig heeft dit tankstation er voor gezocht dat ik dat mag doen met 90s knaller “Wes” in mijn hoofd. Au…
De klim die ik wil doen is helaas afgesloten maar ik besluit door te rijden. Aan de weg wordt toch niet meer gewerkt en zie wel waar ik uitkom. Gelukkig is er alleen nog maar voorbereidend werk gedaan dus ik heb nog goed wegdek én er is niemand, maar dan ook niemand op de weg.
Boven rijd ik via een drukke weg door Fischbach en ben blij als ik rechts af mag slaan en een mooie afdaling krijg. Die blijdschap is van korte duur want beneden blijkt dat ik via een mtb pad weer omhoog mag. Is het eigenlijk wel een mtb pad? Ziet er niet veel bereden uit…. het blijkt een kilometers lange klim door de bossen. Mooi, maar ben bang om lek te rijden en het begint al te schemeren.
Gelukkig rijd ik niet lek maar in de laatste 30 kilometer besluit ik wel de mtb achtige stukjes uit de route te snijden. Liever niet in het donker het bos in. Klein beetje snijden ziet toch niemand.
Het helpt want kom precies voor het donker bij het hotel waar Francien klaar staat als ontvangstcomité.
Klakske Op En Gaan 