Dag 12 Schefflenz – Elsendorf

Rond 8 uur staan we op want we hebben meer kilometers voor de boeg dan we wilden. Gebied waar we naar toe willen heeft namelijk niet veel accommodatie opties. Of, en dat maak ik er van, het is vol geboekt omdat het er zo mooi is. We gaan naar Beieren.

We beginnen de dag met het eten van yoghurt en het fruit dat in onze zeer goed verzorgde Airbnb klaar ligt. Dan pakken routinematig de tassen in en gaan we naar de bakker in het dorp om verder te ontbijten. Schnecke, milchkaffee en een broodje met een moeilijke naam. Iets van laugen-knödel-bötchen-mit-kürbiskernen-und-käse-überbacken. Moeilijke naam maar makkelijk weg te werken. Hierna vertrekken we dan echt.

We beginnen over de grote weg maar dat duurt maar kort, om precies te zijn tot Adelsheim. Vanaf hier krijgen we fietspaden door de landen heen, en in Osterburken wordt het helemaal mooi wanneer we een gravelpad langs een kabbelend beekje volgen.

Het landschap in deze omgeving is fantastisch en ik kan er in tegenstelling tot de laatste 10 á 15 km van gisteren weer van genieten. Bossen wisselen zich af met een variatie van gewassen. Veel tarwe en maïs maar ook wat boomgaarden, suikerbieten en zelfs anijs. Laatste had ik nooit bewust zien groeien maar je ruikt wat het is.

We hebben volgens het hoogteprofiel drie klimmen te gaan maar deze vallen in vergelijking tot eerdere dagen alleszins mee. Nauwelijks steil en heerlijk glooiend door de velden.

Bij Oesfeld komen we Beieren in. Wat meteen opvalt is dat het land iets minder variatie heeft. Dat wil zeggen meer graanvelden dan wat anders. Maar belangrijker nog is dat op elke weg iets gelovigs staat. Ook in dorpen heeft bijna elk gebouw een crucifix.

Het is al na een uur en we krijgen trek. Tijd om een bakkerij te vinden. We komen door mooie kleine plaatsjes als Unter- en Oberbalbach en Wolkshausen maar hier is niets meer dan een kerk en wat huizen. We gaan per saldo vooral omlaag op dit stuk en het geeft dus niets dat we even op de lunch moeten wachten. In Gauköningshofen vinden we een bakker, die ook meteen ook de slager, posterij en belangrijkste ontmoetingsplek van de omgeving is. Tussen het Beiers geouwehoer zitten we binnen no time weer aan de Schnecke.

Via een fietspad dat door het bos loopt gaan we het dorp uit. Het ligt mooi afgeschermd en via de pas dalen we af naar Ochenfurt. Dit is een prachtig stadje aan de Main. Die rivier volgen we tot Markbreit, een ander prachtig stadje met peperkoekhuisjes.

Vanaf hier klimmen we gestaag naar het Steigerwald. Het eerste stukje langs het stroompje Breitbach Mühlgraben. Bij Tiefenstockenheim slaan we rechtsaf en gaan we verder omhoog. Nét aan de klim begonnen horen we sirenes, geen idee wat dit betekent, maar als we doorrijden zien we rook, en hoe hoger we komen of hoe langer het duurt, steeds meer rook. Wat er in de fik staat weten we niet, want we rijden het dal uit, maar dat het serieus is blijkt als iets later twee brandweerwagens ons met volle vaart tegenmoet komen.

We rijden door en komen aan het begin van het Steigerwald. We zien een bos op een heuvel, onder aan de heuvel wijnvelden en hogerop veel bos. Onze verwachting is dat we vanaf hier het bos in gaan en pas in de buurt van ons hotel hier uit komen. Deze verwachting wordt niet ingelost, slechts de klim vanuit de velden leidt door het bos, daarna zijn het weer landbouwvelden, weliswaar in bebost gebied. Dat de verwachting niet wordt ingelost maakt de rit niet minder mooi, sterker nog we vinden het beide een van de mooiste routes van de vakantie.

De route brengt ons uiteindelijk naar Elsendorf, een nietszeggend dorpje in Beieren maar mét hotel mét Biergarten. Rest van de avond hoeven dus nergens meer heen. Nu hopen op rookbier; we zijn immers in kreich Bamberg.