Dag 16 Alsfeld – Bad Arolsen

Geen wekker vandaag want het zou in de ochtend kunnen regenen. Gelukkig lijkt alles vannacht al te zijn gevallen. De bakker zit tegenover ons hotel dus gaan we eens niet in onze fietskleren ontbijten. Het is zondag dus op ons zondags best naar beneden. Helaas heeft deze bakker geen Schnecke, tegenvaller, maar wel cranberry broodjes. Luxe variant van een rozijnen broodje, daar ga ik ook wel lekker op. Dit met een Milchkaffee nuttigen we in het fraaie stadje waar op zondag letterlijk niets gebeurt.

Na het ontbijt, tassen pakken, buienradar nog eens goed bestuderen en gaan. Zou droog moeten blijven. Fingers crossed, maar in elk geval is de temperatuur al vast aangenamer. Nét als we aan het inpakken zijn komt er een buitje over, maar binnen 5 min is die weg. Geeft goede hoop voor de dag.

We vertrekken uit Alsfeld en op het heuveltje buiten de stad zien we dat het een grijze dag gaat worden. Het is droog, maar ziet er dreigend uit. We dalen af en komen in de vlakte. Fijne fietspaden, leeg en verlaten is het. De zondagsrust of komt er dan toch nog regen aan? In Ziegenhain krijgen we het antwoord in de vorm van een hevige bui. Net op tijd vinden we een plek om te schuilen. Ook deze bui is kort dus we zetten snel weer voort. Bovendien zijn we niet van suiker.

Tot Bad Zwesten blijft het vlak, in de verte heuvels waar ook wolken in lijken te blijven hangen. Doordat we veel fietspaden hebben schiet het erg op.
Vanaf Bad Zwesten wordt het klimmen geblazen. Een mooie, niet te steile klim leidt ons door de bossen rond Bad Wildungen. Erg mooi, en zo stond het ook in de reisgids.

Dan is het afdalen naar de Edersee, hoe lager we komen hoe drukker het wordt. Ondertussen wordt het ook tijd voor lunch, maar de Duitsers houden erg van hun rustdag en het enige dat we vinden is een curryworstenkraam en een tankstation. Dan maar de taart van het tankstation proberen. Geen zondags hoogstandje maar het gaat er toch in als zoete koek.

Na dit culinaire hoogstandje fietsen we verder langs het meer. De reisgids die ik erop na heb geslagen was niet Duits, maar in dit gebied genieten toch veel Duitsers van de Heimat. Vooral het stuwmeer is in trek. Persoonlijk vind ik het niet het boeiendste stuk maar daar denken veel mensen anders over. Voorbij het stuwmeer moeten we door de mensenmassa die roept dat we ook best kunnen lopen, terwijl ze zelf midden op het fietspad lopen. De toeristen die fietsen bakken er ook niets van; al zwalkend gaan ze over het fietspad. Genieten: vankantie in de heimat.

Gelukkig gaan we nét voor Waldeck een steile klim op. Echt steil kan deze niet zijn gezien de aanmoedigingen voor Ackermann die op de weg staan. Maar wel steil genoeg voor zwalkende toeristen, want die zijn hier niet meer. De klim brengt ons naar het dorpje vanaf waar we kunnen afdalen om nog een maal te mogen klimmen.

Laatste klim gaat door het bos op een L weg die redelijk rustig is. Omdat het geregend heeft ruik je de lucht van de dennenbomen goed. Lekker.

Dan lijkt het afdalen naar onze eindbestemming, maar wanneer onze route ons verrast met een doorgaande weg die meer weg heeft van een autoweg dan fietspad kiezen we eieren voor ons geld en zoeken we de iets langere, maar rustigere fietsroute op.

Deze is veelal rustig en mooi, glooiend met soms een paar pittige stukjes van een paar honderd meter. Ik zeg veelal want de route komt ook langs Twiste waar we nog even tussen de badgasten door mogen slalommen. Hierin zijn we inmiddels een paar levels up dus dat vormt geen probleem. De eindbaas van de dag is immers geen badgast maar een steile klim die het dorp in gaat. Ook die spelen we uit en ons luxe appartement is in zicht. Via Residenz-Schloß Arolsen rollen we de kerkplaats op. Inchecken, fiets poetsen, handwas, al die dingen én vooral eten want de tankstation lunch was matig.