Dag 17 Bad Arolsen – Bad Laasphe

Opstaan, thee, knauten, inpakken, het hele ochtendritueel draaien we af, en op naar de bakker. Maar dan… geen Schnecke bij deze bakker! Tweede bakker die geen Schnecke heeft al. Is het Essen in Hessen öhne Schnecke? Goed, de broodjes zijn lekker en de Nußschleife die we in plaats daarvan hebben is ook niet misselijk, maar toch. Ze maken immers reclame met de slogan “snack mit mir!”. Hoe kan dat zonder Schnecke?

Goed, ik heb de hele dag om hierover na te denken, en te hopen op een tweede kans rondom de lunch. Op weg dus!

De stad uit rijden we langs een doorgaande weg. We zijn blij als we hier een parallelweg van vinden, want de weg is erg druk. Dat parellel aan deze weg blijven lukt ons aardig tot Berndorf waar we bermtoeristen worden. Er is geen fietspad meer langs de doorgaande weg en het alternatief dat we vinden lijkt initieel briljant, maar wordt van asfalt gravel, en daarna zelfs grasveld. Logisch, want in Korbach, het volgende dorp, staat de Continental fabriek, hier is de bron, dus goede wegen zijn niet nodig.

Na Korbach gaan we Sauerland in, worden de nog steeds doorgaande wegen rustiger, en mogen we klimmen. We gaan de heuvels in, of zijn dit bergen? Ik vraag het me af. Plaatsen als Berge, Hallenberg, Battenberg doen me afvragen wat nu het verschil dus berg en heuvel is. Antwoord: de definitie wordt aangehouden dat een berg zich meer dan 200 à 300 meter boven zijn omgeving verheft, een kleinere verheffing wordt dan een heuvel genoemd. We zitten dus in de bergen. Nou ja… ik vind het zelf meer heuvels maar we komen ook nog door twee tunnels en dat geeft dan weer het berg gevoel.

Genietend van dit berglandschap komen we door Eppe waar we even een foto maken voor de Eppies en daarna gaan we verder, lekker op en neer vandaag. In Hallenberg is het tijd voor Schnecke, maar helaas treffen we dezelfde keten als vanochtend. Bäckerei Isken krijgt definitief de slogan Snacken ohne Schnecke. Toch smaakt het appelgebak ook prima.

Na de lunch dalen we via de L236 af. Er zit naast deze drukke weg een prima fietspad verscholen dat we gebruiken. Het schiet lekker op zo. Zeker als het stuk dat hierop volgt een prachtige oude spoorlijn blijkt te zijn dat ons vals plat naar Hatzfeld brengt. We zitten hier voortdurend op de grens van Hessen en Nordrhein-Festfalen.

Bij Hatzfeld mogen we nog een keer klimmen. Soort tweetrapsraket, eerst een stukje langs gewone weg omhoog, mini afdaling en dan op een prachtig fietspad het bos in. Mooiste stuk van de dag en ik heb mazzel want mag deze klim 1,5 keer doen omdat ik Francien ophaal nadat ik zelf de top heb bereikt. Daarna is het afdalen, net zo mooi als de klim alleen gaat het sneller. En dan de laatste paar kilometer door het drukke dal naar onze volgende Airbnb.