Dag 18 Bad Laasphe – Rheinbrohl

Weer eens een dag met een wekker, niet al te vroeg maar hij gaat wel. Vandaag staat er namelijk 140 kilometer om de planning, we gaan om het Ruhrgebied heen terug richting Eifel. Uiteraard via de dorpsbakker. Nu wel met Schnecke dus kan er over ophouden. Een Nüschenschnecke want Genuss kommt von Nuss.

We rijden het dorp en bijbehorende dal uit en mogen direct gaan klimmen. We hebben een fietspad dat van de grote weg af ligt en ons door de heuvels stuurt. Nog geen 10 kilometer onderweg en dan opeens komen we een kudde schapen tegen. Blijkt dat deze door een omheining heen zijn gebroken. Ze schikken van mij en rennen een stuk weg, daardoor blijkt dat twee achtergebleven schapen vast zitten in het hekwerk. We stoppen en redden ze. Althans Francien doet het meest, want als we dit met z’n tweeën proberen te doen worden ze te onrustig. Na de schaapjes gered te hebben volgen ze ons even waardoor we er niet doorheen kunnen.

Eenmaal er voorbij klimmen we verder door deze prachtige beboste berg. Overal liggen dennennaalden en het is alsof we door een bedje van deze naalden fietsen. Wacht eens even, dit hoort niet. Het ziet er mooi uit als de zon er doorheen schijnt maar de bomen lijken ziek. Blijkt dat het fijnsparren zijn die worden aangevreten door de schorskever. Dat z’n klein beestje zulke lappen bos kan slopen. Die wetenschap maakt het niet minder mooi, want het is een feestje om hier te fietsen.

Hierna dalen we af om nogmaals te klimmen. Zo gaat dat. Deze tweede klim is minder leuk. Bij het begin staat een bordje met 15% als het eerste stukje niet boven de 10% komt denk ik nog dat het een bordje is om automobilisten af te schrikken. Maar deze klim komt zelden onder de 8 a 9% en aan het einde loopt het inderdaad op tot hele stukken 15%. Bij die percentages let ik niet meer op de omgeving. Twijfel er niet over dat het hier ook mooi was maar daarvoor zou ik eens terug moeten.

Gelukkig volgt er een lange afdaling naar Dillenburg waar we zo zijn. We zien het mooie kasteel van dit stadje in de verte, maar besluiten door te rijden in plaats van het te bekijken.
Tot Herborn blijven we gewoon parallel aan de grote weg rijden, maar in Herborn krijgen we te maken met een Einbahnstrasse madness over kasseitjes.

Hierna begint de derde klim van de dag, een lange klim die ons dieper het Westerwald in brengt. Het leek mij leuk om na de derde klim in Driedorf wat te eten, maar de bakker is al dicht. Twee dorpjes verder in Rehe is het wel raak: Milchkaffee und Schnecke!

Na de lunch leek het alleen nog maar afdalen te zijn maar er komen nog een paar gemene klimmetjes. Het Westerwald is mooi en groen maar de wegen die wij nemen zijn niet heel fiets vriendelijk. Op een oude Ravel na. Wederom dennenbomen, helaas ook een deel dat last heeft van het niet zo lieve kevertje. Verder is het hier groen en dat is altijd fijn.

Langzaam komen we dichter bij de Rijn en dat is te merken aan dat het langzamer drukker wordt. We gaan een snelweg en spoorbaan over en dan opeens hebben we uitzicht over de Rijnvallei. Gaaf om zo ver te kunnen kijken. Probeer er een foto van te maken, maar dat is het toch niet helemaal. Gelukkig weet ik zelf hoe het eruit heeft gezien.

Dan dalen we af, van 290 meter naar 70. Gisteren geleerd dat dit betekent dat we in de heuvels hebben gezeten.

Omlaag aangekomen wordt het druk en komen we door diverse plaatsjes aan de Rijn. Gelukkig komen we al snel op een fietspad dat ons eerst langs de Rijn voert en later door de Pfälzer wijnvelden. Onze eindbestemming ligt hier middenin.

Aangekomen krijgen we van onze Airbnb hosts een uitgebreide rondleiding door het pand en we besluiten toch niet zelf te koken maar voor het gemak van de pizzeria om de hoek te gaan.