Vandaag en morgen fiets ik mee met de Climate Classic. Een tocht, georganiseerd door Cycling 4 Climate, die de kustlijn volgt die op Normaal Amsterdams Peil ligt. Deze kustlijn loopt globaal van Calais tot ergens voorbij Hamburg en ik fiets vandaag het Belgische deel van deze denkbeeldige lijn en morgen het Nederlandse deel. Deel een van Poperinge naar Breda en deel twee gaat van Breda verder naar Groningen.
De kustlijn wordt als metafoor gebruikt omdat het duidelijk maakt dat klimaatverandering echt impact kan hebben en dat klimaatverandering iedereen in De lage landen zou kunnen raken.
Gisteren kwam ik al aan in Poperinge. Klein stadje dat tijdens de Eerste Wereldoorlog onbezet was en deel uitmaakte van de Britse sector. Het hotel waar ik in verblijft, het Talbot House, was in deze oorlog een clubhuis waar soldaten en verpleegsters zonder onderscheid van rang of stand, drie jaar lang, terecht konden voor een zeldzaam moment van rust en ontspanning. Nu is het een museum én hotel en ik slaap nergens anders dan de generals room.
Om acht uur sharp zit ik aan het ontbijt want om kwart voor negen wordt ik op de markt in Poperinge verwacht door de Belgische delegatie van Cycling 4 Climate. Hier krijg ik mijn shirtje en geeft de schepen het startschot.
We rijden Poperinge uit en maak kennis met mijn medefietsers. Helaas blijkt in Ieper dat we wat zijn vergeten en rijd iemand al lek, maar er is een slechtere plek om te wachten dan de Menenpoort.
Het onderwerp vandaag en morgen is klimaatverandering naar door de velden van Passendale fietsend is de Eerste Wereldoorlog nooit ver weg. Prachtig glooiend landschap met overal gedenktekens.
Spoedig arriveren we in Brugge waar voor ons een broodje smos klaar staat op de grote markt en we onze bidon kunnen vullen.
Vanuit Brugge gaan wie via het jaagpad langs de kanaal Gent-Brugge naar Gent. Recht toe recht aan, lange halen snel in Gent tot ik lek rij. Dit zorgt ervoor dat we in Gent ipv een koffiestop bij een café snel een tankstation stop moeten doen. Maar een schraal stuk taart is ook taart.
Na Gent volgen we het volgende jaagpad richting Antwerpen. Dit is z’n tachtig kilometer tot de havenstad wat voor het Belgische gedeelte het eindpunt van de route is. Maar voor we daar zijn slingeren we langs de Schelde tot Temse. Daar pikken de wethouder van Antwerpen en ander hoogwaardigheidsbekleder op om naar de Belgische finish escorteren.
Deze kilometers gaan wat langzamer maar zijn wel erg gezellig. In Antwerpen aangekomen worden we door wat pers ontvangen, zijn er plechtigheden voor het stadhuis en wordt er nog een drankje gedaan. Ik hou het bij een alcohol vrij bier want denk dat mee eten te lang gaat duren. Er wordt me, heel lief, nog een broodje kaas in de hand geduwd en daarmee fiets verder naar Breda.
Laatste 80 kilometer solo. Het eerste stuk door de havens. Die zijn op zondagavond leeg maar indrukwekkend. Ter hoogte van Hoogerheide kom ik Nederland in en via Rozendaal en rolluik city, Sint-Willebrord rol ik naar Breda. Voor de laatste 15 kilometer heb ik mijn lampjes nog nodig en rond 11 uur ben ik in het hotel. Douchen en slapen want morgen dag twee.
Klakske Op En Gaan 