Om kwart over vier de wekker. Kort nachtje nadat ik om gisteren om elf uur pas in het hotel was en uiteraard niet meteen in kon slapen. Maar gelukkig is er koffie op de kamer.
Net na vijven arriveer ik bij de start waar ik ruim om tijd ben. De start wordt zo gedaan dat mensen in groepen van vier vertrekken waar steeds een minuut tussen zit. Prima oplossing om gespreid te starten maar in de praktijk blijkt dat groepen toch al snel samen komen.
Beetje nerveus is het hierdoor mede ook omdat ik al 1,5 jaar nauwelijks in groepen heb gefietst. Laat staan pelotonnetjes met totaal onbekenden. Hierdoor krijg ik van het eerste deel van de route weinig mee. Vlak voor Den Bosch ben ik het beu en besluit ik alleen weg te rijden tot de ravitaillering daar.
De koek diende hier hebben smaakt goed, ik pak wat reepjes en zoek een nieuw groepje. Iets kleiner, iets sneller en heb zo wat tijd om een praatje te maken en om me heen te kijken. Net na Geldermalsen groeit ons groepje weer aan en zijn binnen no-time in Utrecht.
Hier besluit ik weer kort te stoppen, al staan er een aantal bekenden waar ik toch nog even een praatje mee maak. Van , de fietsenmaker, Frank krijg ik nog een extra binnenbandje, Karen en Lot staan klaar om een stukje mee te rijden op de tandem en Bas maakt wat fotootjes.
Hierna besluit ik te vertrekken en kom in een leuk groepje. Bij Groenekan besluit ik op kop te rijden en omdat dat lekker ging wilde ik mijn beurt doortrekken tot ergens in Lage Vuursche, ware het niet dat ik in een bocht voel dat ik lek ben en al meteen het bandje van Frank aan mag breken.
Enkele groepen passeren me en nadat mijn lekke tuub verwisseld is zie ik nog een duo passeren. Ik besluit hier naartoe te rijden om niet alleen te komen zitten. Moet nog aardig mijn best doen maar bij Baarn kom ik erbij en haak ik aan.
Ze rijden aardig door, aanhaken lukt me prima maar overnemen lukt even niet. Doordat we voor een open brug moeten wachten kom ik er toch achter dat ze Roger en Chantal heten. Het tempo blijft goed en voor ik het weet zit ik bij de volgende stop in Harderwijk aan een broodje humus.
Doordat ik niet echt kopbeurten kon doen, voel ik me wat bezwaard en besluit ik na het broodje alleen verder te gaan in de hoop op een volgend groepje. Die zie ik voldoende passeren omdat ik wederom lek rijd. Stootlek door een lullig takje, waarschijnlijk doordat mijn bandje niet goed genoeg was opgepompt. Oh wat Ben ik blij dat ik Frank eerder voor een extra bandje vroeg.
Ik plak en rijd verder maar zie op een duo na dat stukken langzamer rijd niemand meer. Solo rijd ik naar Zwolle maar heb wel eindelijk tijd om van het landschap te genieten. Bossen van en rondom Nunspeet en Hattem zijn prachtig.
In Zwolle komen Chantal en Roger weer voorbij en ik haak weer aan. Vanaf hier rijd ik de hele rit met hen.
Volgende stop is Dalfsen, het meeste eten is op maar ben blij dat ik Frank weer zie. Durf hem bijna niet voor binnenbrandjes te vragen maar hij staat erop dat ik er toch meeneem. Super bedankt, gelukkig zijn ze niet meer nodig geweest.
Vanaf hier nog 120km met nog een tussenstop ergens in Drenthe. De wind is wat gedraaid en komt wat uit het westen. Dit briesje geeft soms verkoeling maar haalt ook het tempo eruit.
Met z’n drieën rijden we verder, zo nu en dan draaien we door en halen her en der een groepje in terwijl we via Overijssel door Drenthe, Friesland en wederom Drenthe rijden. Het uitzicht bestaat uit bossen, dropjes en boerenland.
Dat blijft zo tot we in Groningen aankomen. In een keer ben je in Haren en heel kort erop de stad Groningen waar het opeens weer drukker is. Hier worden we nota benen ook nog op een lusje dwars door het centrum gestuurd. Dat had van mij niet gehoeven, sightseeing is leuk maar niet zo handig op de racefiets en zeker niet met de vermoeidheid van 370 km fietsen.
Hoe dan ook Groningen is gehaald, veel minder ver dan Parijs. En in deze doel ik niet op de uitspraak rondom de Tour de France maar op de klimaatdoelstellingen. Ten slotte is dat waar dit evenement om draait.
Klakske Op En Gaan 