Met de drie in de klok gaat de wekker. Tijd om weer eens een provincie randje te rijden. Met het nachtnet vertrek ik om 4:16, in een trein vol met feestgangers en alcoholdampen, naar Tilburg waar ik net voor zevenen arriveer.
Station uit, fiets op en op naar de grens. Daar kom ik na iets meer dan 10 km aan waarna het randje kan beginnen.
De bovengrens van de route heb ik tijdens Randje België vorig jaar gefietst maar ik herken er maar weinig van. Wellicht omdat ik nu de andere kant op fiets of omdat het veelal akkerbouwgronden zijn die allemaal op elkaar lijken. Een gravelstrook die per ongeluk in de route is gekomen breekt het beeld.
Na een uur of twee fietsen worden de eerste wielrenners wakker en wordt het drukker op de weg. In de buurt van Kalmthout kom ik in een groepje terecht waar ik even achter blijf plakken. Heerlijk met lichte tegenwind. Tot mijn verbazing rijden ze bijna een kilometer of tien de zelfde route en splitst het pas op als ze aan het eind van hun zaterdagrondje zijn.
Door in de groep te zitten heb ik nauwelijks oog gehad voor de Kalmthoutse Heide maar ben ik wel opeens in het havengebied van Antwerpen beland. Dit is uitgestorven op zaterdag. Leeg maar vol haven industrie. Ik blijf het imposant vinden.
Op een gegeven moment rijd ik over de zoveelste treinrails lek. Stootlek, dat is meteen duidelijk, maar tot overmaat van ramp is niet alleen mijn voorwiel lek ook mijn achterwiel. Ik begin de wielen eruit te halen en op het moment dat ik met mijn bandenlichters aan de slag ga breek ik die. Het zit mee! Maar echt, er stopt namelijk binnen een paar minuten iemand die vraagt of ik hulp kan gebruiken.
Met nieuwe bandjes fiets ik naar Antwerpen om daar nieuwe bandenlichters én bandjes te halen. Ik hoef er niet ver voor om en ga met een gerust hart verder.
Antwerpen door gaat snel en via een lusje Zwijndrecht kom ik op het jaagpad langs de Schelde. Dit is een prettig decor waar ik kilometers lang van kan genieten.
Niet lang na het jaagpad krijg ik een klapband. Hé weer lek. Blijkt dat mijn buitenband kapot is gegaan. Met nauwelijks 1000 km erop gereden vermoed ik dat het geweldige Belgische afvalt hier zijn bijdrage aan heeft geleverd. Enfin, zoeken naar een oplossing. Ik sta voor een verzorgingshuis en vraag of er een fietsenmaker in het dorp zit. Niet het geval wel 5 km verderop. Een stel biedt aan even de fietsenmaker te bellen en me erheen te brengen. Voor ik het weet zit ik naast een paffend stel in een auto en wordt mijn fiets bij een fietsenmaker naar binnen gereden die nog wel even 10 minuten extra voor me open blijft. Dankzij deze hulp kan ik mijn tocht vervolgen.
Vanaf Puurs rijd ik terug naar de route. Belgische lintbebouwing. Niet erg aantrekkelijk, het lijkt op ik kilometers lang in één groot dorp rijd. Hoogtepunt was een plaatselijke wielertourtocht onder motor begeleiding.
Rondom Herselt is dit afgelopen en op het moment dat ik weer een beetje van de omgeving aan het genieten ben rijd ik weer lek. Nummer 4! Nota bene met het wiel waar net nieuw materiaal op zat. Weer stootlek, het zegt alles over de kwaliteit van de wegen en fietspaden. Te veel riggels, gaten en andere ongein.
Na het plakken zie ik dat ik niet veel tijd meer over heb om de laatste trein te halen. Ik heb inmiddels meer dan 300 km in de benen dus echt racen zit er niet meer in. Wel doorrijden en stops beperken.
Zo gezegd zo gedaan. Er komen steeds meer bospaden en ik geniet van de schemering en het invallen van de duisternis.
In het donker rijd ik langs een paar jaagpaden en door bossen. Prachtig maar met die laatste trein in het achterhoofd die ik gelukkig net weet te halen.
Van de ene nachttrein in de andere. Oude vrijdag kegels hebben plaats gemaakt voor zaterdag avond walmen.
👑 flag me maar had Wahoo aan laten staan toen ik naar de fietsenmaker in Puurs werd gebracht
Klakske Op En Gaan 