Met Daan (Marsmans) en zijn ouders kan ik naar Geraardsbergen rijden. In de chaos van een ontsnapte hond en zoekgeraakte portemonnee bij de familie installeren we onze fietsen op de bagagedrager en rijden we richting België.
Geraardsbergen is een fietsstadje maar binnenkomend merk je dat er iets anders gaande is. Allemaal nerveuze mensen die hun gerief aan het checken zijn en voedsel naar binnen aan het proppen zijn. We gaan direct naar de bike check en halen onze trackers op. Weer buiten kom ik meteen een groep bekenden tegen. Fijn om nog even mensen te spreken want eenmaal on the go is het allemaal op jezelf. De tijd vliegt en voor ik er erg in heb is het tijd voor de briefing en kunnen we ons opmaken voor de start.
Voor de start rijden we eerst een gezamenlijk een geneutraliseerd rondje door Geraardsbergen dat om 10 uur ‘s avonds begint. Het begin van de tweede keer Kapelmuur is de echte start. De muur staat inmiddels vol met supporters die fakkels dragen en daarmee de muur verlichten. Vanaf boven is het free for all. Ik kom, vrij ver van voren, samen met Fiona (Kolbinger) boven die als een van de weinigen rechts afslaat.
De rest gaat links of rechtdoor voor wat uiteindelijk de “Noordelijke” route wordt genoemd. Via een jaagpad rijd ik richting Weert en Venlo. In het begin af en toe nog met andere rijders om me heen maar dat wordt minder en minder. Al blijven er de hele tijd lichtjes opduiken. In Venlo wemelt het opeens weer van de deelnemers. Hier zijn natuurlijk twee bruggen en meerdere wegen Duitsland in. Ik zie een deelnemend paar (cap 251) reflectoren stelen op het station (verplicht door de organisatie maar niet iedereen had deze) en her en der deelnemers de weg door de stad zoeken. Ik ga via Straelen naar het noorden en besluit dat wanneer de zon op is gekomen en de bakkers open gaan, het tijd is voor een eerste snelle stop. Duitse bakkers word ik altijd blij van maar ik houd de pauze zo kort mogelijk en eet de gekochte broodjes op de fiets.
Via Wesel ga ik de Rijn over om zo de Rurhpot én een pak hoogtemeters te vermijden. Tot nabij Soest lukt dat maar dan komt er toch reliëf in het landschap en beginnen de eerste hoogtemeters op te tellen. Eerst kleine heuvels, maar langzaam worden ze steeds hoger. Heel af en toe kom ik nog andere deelnemers tegen. In Kassel stop ik nog een keer voor bij een bakker. Nu wat uitgebreider om te pauzeren en een hotel te boeken. Het wordt Erfurt, wat nog een dikke 100 km verder is.
Na Kassel zie ik af en toe Leandro rijden. Hij volgt min of meer dezelfde route als ik, maar steeds via een zij/parallelweg. Op een gegeven moment duikt hij net als er een enorme hagelbui losbarst weer voor me op. We schuilen allebei op een andere plek, maar als we elkaar weer zien moeten we het hier even over hebben en rijden een stukje naast elkaar. Op een gegeven moment ben ik het beu en laat hem van me weg rijden op een klim door hier zelf even te gaan eten.
Bovenop diezelfde klim staat een Dotwatcher. Ik stop om voor de afdaling mijn jack dicht te doen en hij biedt eten aan. Ik vertel hem dat dit echt niet de bedoeling is en rijd door. Aanmoedigingen super, super leuk, maar als je dit doet, begrijp dan wel hoe een race als deze in elkaar steekt. Ik rijd verder en zie tot vlak voor Erfurt op 300-400 meter steeds een rood lampje van Leandro voor me, die nog steeds min of meer dezelfde wegen volgt. Net voor de stad raak ik hem kwijt en duik ik mijn hotel in. Meer dan 24 uur gefietst en bijna 640 km verder. Mooie eerste dag.
GeoTdF over dit deel van de route:
Deze route liep min of meer parallel aan de zogenaamde Rheno-Hercynische zone, een 320 miljoen jaar oude plooigordel die ontstond toen Avalonia (Belgie, Nederland, Noord-Duitsland) onder continenten ten zuiden (Armorica en andere) dook. De gordel is (gelukkig) grotendeels vlakgeërodeerd inmiddels.
Klakske Op En Gaan 