Na een kleine vier uur in het hotel kijkt de nachtportier, die me ook heeft binnengelaten, me vreemd aan als ik alweer wil gaan. De stad uit heb ik moeite mee, tramrails ligt in de weg en Duitsland is gemaakt voor een andere heilige koe dan mijn fietsje. De stad uitrijdend kom ik een andere renner tegen waarvan ik zijn naam noch cap nummer weet, maar ik zal hem vandaag vaker tegen komen. Na 500 meter scheiden onze wegen al en ik pak het eerste bakkertje. Helaas valt de schnecke slecht en mag ik met een zware maag door de heuvels naar Jena en Chemnitz.
De heuvels worden iets hoger en het landschap hierdoor iets anders. Via de bossen kom ik bij het fraaie plaatsje Ronneburg, maar als ik daar besluit wat te drinken te halen maakt de tankstationhoudster ruzie met me. Ik mag niet naar de wc, geen water bijvullen en alleen cash betalen voor de boodschappen die ik bij ze wilde doen. Ik word er koppig van en loop boos weg, niet heel handig want ik heb dorst, het is heet en het kost tijd om nog een keer te stoppen. Goed wat tijd verloren dus, maar bij het volgende tankstation zijn ze wel aardig. Dit laadt me op om door het stoplichtwalhalla van Chemnitz te rijden.
Na deze stad gaat er echt geklommen worden. Op een stukje van de klim de stad uit rijdt Dotwatcher Christoph mee. Hij snapt de regels, gaat keurig op passende afstand naast me rijden en zorgt dat ik altijd voor hem zit zodat draften niet mogelijk is. Hij rijdt vijf minuten met me mee en het is fijn even een gesprekje te voeren. Vanaf hier is het de bossen door en via een paar hele stijle stroken naar Tsjechië. In dit gebied kom ik dezelfde jongen als vanochtend tot drie keer toe tegen. Net andere route, maar wel hetzelfde gebied.
Ondertussen nadert Tsjechië en we hebben van Lostdot (de organisatie) melding gekregen dat het verplichte parcours is aangepast. Dit levert de nodige stress op want in Tsjechië heb ik lang geen bereik en ik wil niets fout doen op de parcours. Gelukkig weet ik net voor de start de nieuwe route te downloaden en ik maak van de mogelijkheid van ontvangst meteen gebruik om een hotel te boeken met 24-uurs receptie.
Dan begint parcours één, meteen een loodzware, steile klim met meer dan 450 hoogtemeters. Bovenop is het tot het checkpoint vooral genieten van het uitzicht. Als 23e kom ik bij het checkpoint en ik push door naar het tweede, en zwaarste gedeelte van het segment.
Ik heb meteen door dat dit lang kan gaan duren en dubbel check of de 24-uurs receptie wel echt aanwezig is, want ik wil na het parcours graag slapen. Het wordt donker en ik zie veel dieren,waaronder dassen. Zwaar is het, maar ook geniete, totdat er een stukje downhill off-road aankomt. Is dit wel de route? Ja echt, het Wahoo stippellijntje loopt er, dus we moeten erover, ookal zie je niet eens een pad. Stukje fiets door het weiland ploegen dan maar. Ik ga redelijk stuk hiervan, en snak naar het einde.
Dit komt wel, maar blijkt niet het einde van de dag te zijn, want de beloofde, en bevestigde 24-uurs receptie is niet aanwezig. Hierdoor mag ik nog 7km de verkeerde kant op (dus 14km extra op de totale route) om toch te kunnen slapen. Gelukkig is de receptioniste heel aardig en mag ik de fiets meenemen naar de kamer.
GeoTdF over dit deel van de route:
Net als gisteren leidde de route langs de Rhenohercynische plooigordel, 320 miljoen jaar geleden, zoiets als de Himalaya. Maar langs flinke stukken liggen rode zandstenen, die veel als bouwsteen gebruikt worden: woestijnzanden die vormden in het hart van het oercontinent Pangea.
Klakske Op En Gaan 