Door de nachtelijke escapades van gisteren ben ik veel later gaan slapen dan gepland en besluit ik te blijven liggen tot het ontbijt word geserveerd. Scheelt weer tijd met elders ontbijten, maar ik baal dat ik veel tijd heb verspild en nu de route ergens anders moet oppikken.
Door de nachtelijke escapades van gisteren ben ik veel later gaan slapen dan gepland en besluit ik te blijven liggen tot het ontbijt word geserveerd. Scheelt weer tijd met elders ontbijten, maar ik baal dat ik veel tijd heb verspild en nu de route ergens anders moet oppikken.
Gelukkig ben ik het Reuzengebergte uit en zijn de eerste paar kilometers vlak. Het is ook wat koeler dan gisteren, met af en toe een druppel. Toch blijft het maar even echt vlak en rondom Kladno komen er ook weer steile stukken. Voordeel is dat het wel mooier wordt, want landbouw maakt plaats voor bossen. Ik heb alleen het idee dat het niet opschiet, met name als ik op wegwerkzaamheden stuit waardoor ik flink om moet rijden. De kortste weg vond ik al lang genoeg.
Toch maar door. De wegen zijn allemaal kaarsrecht, waardoor ze soms ook erg steil zijn. Bij Holoubkov zie ik een andere renner en ik kom langzaam dichterbij. Het blijkt Max (cap 230) te zijn. Ik kom bij hem bij een wegopbreking waar hij omdraait. Ik heb geen zin in weer een omleiding dus besluit er doorheen te gaan. Max, die al omgedraaid was, bedenkt zich en we gaan samen de werkzaamheden door. Dit scheelt toch zo 5 km omfietsen. Na dit stuk begint het bijna direct te regenen. In hetzelfde bushokje trekken we regenkleding aan en maken even een kort praatje. We willen beiden door en zo rijden we een stuk lang op z’n 200 meter van elkaar verder. Op een lange lopende klim schud ik Max van me af. De bui is een korte, en na 20 min is het weer warm en tijd om kleding in te ruilen voor factortje 50.
De rest van de dag gaat het op en af en bijna overal is het steil. Voor mijn gevoel duurt het een eeuwigheid tot we de Duitse grens bereiken, wat ik in mijn hoofd als finish heb aangeduid. Aan het eind van de middag bereik ik de grens, wat ik meteen aan het wegdek merk. De avondzon is heerlijk en ik besluit in Landshut een hotel te boeken en nog even wat kilometers te maken. Te meer omdat de wegen wat vriendelijker (minder steil) zijn dan in Tsjechië.
Voor het avondeten was ik van plan snel bij een supermarkt wat te kopen en alles op de fiets te eten, totdat ik een snackbar langs de weg zie. Normaal is het geen goed teken als er geen klanten staan, maar nu denk ik alleen maar dat dit wachten scheelt. En inderdaad: binnen 5-10 min zit ik aan een warme pizza met broccoli en andere groenten. Geen geweldige pizza, maar mijn eerste warme maaltijd sinds de start. Na het eten blijkt dat ik mag afdalen naar het Donau dal. Een meevaller, waar ik niet helemaal op had gerekend. De kilometers gaan weer een stuk sneller voorbij.
Ook nu het donker wordt blijft het tempo erin. De laatste kilometers, op een fietspad naast een drukke N weg, zijn hierdoor doodsaai, maar gaan wel snel. Rond middernacht kom ik aan bij het hotel, wat een enorm chique landhuis blijkt te zijn met een geweldig luxe kamer waar ik heerlijk 4 uurtjes van mag genieten.
GeoTdF over dit deel van de route:
De route leidde vandaag naar het zuiden, door de uitlopers van het Boheemse Massief van Tsjechië. Dat massief is nog steeds heuvelachtig, maar was ooit zo indrukwekkend als het Tibetaans Plateau! Erosie en zwaartekracht hebben het verlaagd, maar jonge vulkanen, van de laatste tientallen miljoenen jaren, hebben de boel ook weer opgeheven.
Klakske Op En Gaan 