Om niet al te veel te verliezen op de mensen die wel de Stelvio in het donker durven af te dalen besluit ik de wekker om 3 uur te zetten. Ik lig er vroeg in, dus ook weer vroeg op. In het donker omhoog durf ik wel, dus dat doe ik.
Dit zorgt ervoor dat ik een prachtige zonsopgang heb op de Umbrail pass. Het is leeg, iedereen slaapt nog en het ziet er fantastisch uit. Wel is het zwaar om dit met een niet al te optimaal ontbijt te doen. Gelukkig staat er twee kilometer voor de top een ijsje voor me klaar. Hetty en Niek hebben hier namelijk een wegschildering gemaakt met mijn naam erop en ijsjes. Fantastisch!!! Eenmaal boven pak ik me in, want anders word ik zelf een ijsje; het is fris boven de 2000 meter
Eenmaal beneden ben ik inderdaad een soort van ijsje, dus zoek ik een bakker om me op te warmen. Warme choco en taart als ontbijt, daarmee kan ik wel aan de Gavia beginnen. Maar eerst naar checkpoint 2, waar ik als 29e binnen kom. Wat plekken verloren, maar de afdaling in het donker was het me niet waard. Door de Gavia op, waar inmiddels ook een aantal wielertoeristen aan zijn begonnen. Dat is leuk, want de meesten kan ik inhalen, waardoor ik steeds mikpunten heb. Ik groet ze allemaal vriendelijk, ze moesten eens weten wat ik al in de benen heb. Op de top van de Gavia staat de media auto die foto’s van me wilt maken en een interview wil doen. Ik vind het prima, gezien ik toch even warme kleding voor de afdaling aan wil trekken. Ik neem er de tijd voor, want een praatje is -als je de hele dag alleen bent- best wel even lekker.
Daarna dalen maar. Geen fijne afdaling, maar wat moet dat moet. Het is warmer geworden en ten opzichte van de Stelvio afdaling gaat dit toch eigenlijk een stuk lekkerder. Weer beneden is het weer werken met mijn eigen route. Ik heb de Tonale pass in de planning om daarna de Alpen redelijk simpel weer uit te rijden. Op deze pass haal ik Aidan (cap 127) in die duidelijk geen klimmer is. Hij lijkt wel stil te staan. Goed voor de moraal, maar Burgas is nog erg ver. De afdaling over de grote weg voelt niet fijn en ik besluit het fietspad te nemen. Dit loopt een stuk lastiger door het draaien en keren, maar ik voel me er beter bij.
Beneden vind ik een ijskraam / delicatessenzaak, wat een ideale lunchplek is. IJs, zelfgemaakte Apfelstrudel, fruit en broodjes voor onderweg; dat is precies wat ik nodig heb. Perfect om mee door te gaan naar de Povlakte. Ik kom in de vallei in de buurt van Trento en zie ten westen van me wolken opkomen. Mooi, want ik ga de andere kant op. In Trento ga ik inderdaad naar het oosten en heb ik nog een smerig steil klimmetje voor de boeg. 20 plus procent en ik ga hier helaas lelijk op mijn bek. De ketting vloog er namelijk af en wanneer je in het luchtledige trapt is het snel klaar bergop. Het is zonder erg, maar dit betekent wel dat ik een stuk moet lopen. Met ruime dubbele cijfers weer op gang komen lukt me niet.
Ik ben er even door ontregeld en besluit een stuk pizza te halen om mijn gedachte te verzetten. Dit helpt, en na de pizza zit ik er weer lekker in. Totdat het begint te regenen, en niet een beetje ook. De regen die ten westen van me hing heeft me ingehaald. Ik ben in een stuk niemandsland als het begint, dus rijd door naar de eerste de beste schuilplek: een viaduct waar twee plaatselijke wielrenners ook schuilen. Ik voel dat ik het koud krijg. Voor de afleiding maak ik een babbel met de twee renners. Ze zeggen dat het wel vier uur aan kan houden. Door regen fietsen vind ik niet erg, maar de stortregen die dit is gaat me geheid parten spelen als ik nu door push. Ik besluit, ookal is het 5 uur in de middag, nu te gaan slapen en dan om middernacht, wanneer het is opgeklaard, door te zetten. Ik vind een hotel binnen 2 kilometer, check in, doe boodschappen voor de nacht en warm op.
GeoTdF over dit deel van de route:
De steile pieken van de Alpen bestaan uit gesteenten die afgeschraapt zijn van de Europese plaat, die tussen 80 en 10 miljoen jaar onder de noordelijke uitloper van de Afrikaanse plaat dook. Het nog intacte deel heet Adrië en ligt onder de Po-vlakte en de Adriatische Zee. Oorspronkelijk was het veel groter en liep het tot Oost-Turkije: Groot-Adrië. De geplooide rand van Zuid-Adrie ben ik in de Dolomieten aan het eind van de dag tegengekomen.
Klakske Op En Gaan 