Zoals elke dag weer vroeg op. Gebruikmaken van de koelte in de ochtend en zoveel mogelijk tijd benutten.
Ik rijd het stadje uit naar de eerste klim, maar kom erachter dat dit een gravelklim is van meer dan 5 km en erg steil. Dat ga ik niet doen. Terug naar het stadje waar ik een koffiebar vind, espresso drink, en mijn route tweak.
Via de grote weg ga ik naar Nova Varoš en hoop daar de route weer op te pikken. Daar lijkt het helaas niet beter en ik besluit nog verder om te rijden. Via een stuwmeer ga ik verder de bergen in. Het wordt al snel warm en het is een zwaar stuk, mentaal ook omdat ik niet weet hoeveel ik om moet rijden. Best een eind, blijkt als ik in Svestica pas de route weer oppak. Hier heb ik nog een echte klim en dan mag ik, per saldo, af gaan dalen. Per saldo, want er is geen meter vlak en het is bloedheet.
In Guca stop ik voor lunch en doe ik op het terras een powernap. Dit helpt, maar de hitte gaat er niet mee weg. Het is wel zo dat de bergen langzaam heuvels worden en de kilometers sneller gaan. In Čačak haal ik een broodje en als ik op de fiets stap kom ik Max tegen. Hij heeft wel in de ochtend die gravelklim gedaan en zei dat het erg zwaar was. Goede call dus de route om te leggen.
We rijden even samen, maar op de grote weg is naast elkaar rijden te gevaarlijk en laat ik Max gaan. Hij rijdt momenteel sneller dan ik. Ik ben blij als ik van de grote weg af kan, het landschap wordt meteen vriendelijker. Veel fruitbomen en leuke plaatsjes. Langzaam daal ik af naar de Donau vallei.
Ik kom op vlak terrein, maar het duurt nog kilometers voor ik bij de Donau kom. Het is donker geworden, maar ik had het zo gepland dat ik in het donker redelijk vlakke wegen zou hebben, zodat de vaart erin kon blijven. Hierdoor haal ik een aantal mensen in die de kortere route door de bergen hebben verkozen.
Eenmaal aan de Donau moet ik nog een 75-tal kilometers tot mijn hotel. Het is een lange weg met in daglicht uitzicht op de rivier. ‘s Nachts is er echter niet veel aan en is de route slaapverwekkend. De laatste twintig kilometer zijn dan ook erg taai, maar ik ruik de finish van vandaag en voltooi de rit probleemloos.
GeoTdF over dit deel van de route:
Na het klimmen door Adrië stak ik vandaag de zone over waar de oude Sava oceaan verdwenen is, een zogenaamde sutuur die NW-ZO door Servië loopt. Daarna reed ik door een nieuw pakket afschraapsels, maar deze keer afkomstig van Europa, die in Servië oostwaards geschoven zijn. Gelukkig zijn die een beetje uit elkaar getrokken zodat het vlakke(re) bekkens zijn geworden.
Klakske Op En Gaan 