Pitești – Burgas

Vroeg naar bed betekent vroeg op. Middenin de nacht zit ik alweer op de fiets om de tweede boot te halen en dan te kijken hoe ik ervoor sta. Degenen die de eerste boot wel hebben gehaald hebben waarschijnlijk ook een zeer korte nacht gehad, dus wie weet is er nog wat mogelijk. Eerst de kilometers maken tot de boot. De route gaat via B-wegen naar het zuiden en is vooral omlaag met wind mee. Het schiet dus erg op. Er is geen verkeer in de nacht en honden lijken ook nog te slapen.

Het enige wat ik niet durf is stoppen met trappen, want dan maakt het geluid van mijn freewheel ze wakker. Als het licht begint te worden snak ik naar koffie en gezien ik voor lig op mijn snelste schema besluit ik te stoppen voor espresso. Bij een tankstation dat harder naar ammoniak ruikt dan ikzelf krijg ik een smerig bekertje koffie. Het doet zijn werk, maar vrolijk word ik er niet van. Ik rijd door en bij Alessandria zie ik het landschap kaler worden, saai kaal. Er is weinig te zien en ik heb alle tijd, want de boot eerder is net vertrokken en mijn boot haal ik met speels gemak.

Dat betekent dat ik in het dorpje voor de boot nog even inkopen kan doen en wachtend op de pont uitgebreid kan picknicken. Ik vind zowaar gebak in de supermarkt. Bepakt en bezakt rijd ik naar de pont waar helaas geen schaduw of zitplek is. Van een Iraanse trucker mag ik in de schaduw van zijn vrachtwagen zitten. Ik ontbijt en krijg niet veel later gezelschap van Henry een andere deelnemer. Ik doe nog een powernap en wanneer ik wakker word merk ik dat de pont enorm veel vertraging heeft. Daar gaat mijn kans nog iemand in te halen.

Het wachten duurt zo lang dat Pavel, die de hele race al achter me zit en mikte op de derde pont van de dag, kan aansluiten. Na het lange wachten komen we dan toch aan in het beloofde land: Bulgarije. Aan de overkant blijkt dat Pavel nog lekker fris is, want hij heeft wel goed geslapen met het oog op de derde pont, en hij sprint er dus ook meteen vandoor.

Ik besluit eerst te pinnen om niet in dezelfde problemen te komen als in Roemenië en begin met een achterstand op die twee. Ik heb bijna 200 km in de benen en moet er nog bijna 300 tot de finish. Ik besluit toch door te pushen en te kijken wat er nog in zit. Af en toe stoppen om te drinken, maar verder doorrammen.

Ten opzichte van Roemenië is Bulgarije zeker het beloofde land, het stinkt er niet en de honden jagen me niet op. Het verkeer is bij tijd en wijlen wel druk. Ook is het landschap mooier, simpelweg minder dor. Ik blijf racen en rijd langzaam het donker in. De wegen zijn relatief goed, dus echt zorgen heb ik hier niet over.

Omdat ik de nacht door ga trekken besluit ik nog even goed te eten en dan de dots te kijken. Henry heb ik alweer te pakken blijkt, en Meghan nader ik. Snel door, misschien zit plek 30 er nog in. Het wordt vroeg donker en daardoor gelukkig aangenaam. In sommige dropen is het feest, ik zie mensen in klederdracht en er hangt een goede sfeer in de dorpjes. Jammer dat dat donker is, want ik had het graag beter willen zien, zo ook de omgeving, want ik zie dat ik tussen de rotsen langs een rivier rijd en weet zeker dat het hier prachtig moet zijn.

Ik rijd nog ergens een dropje in en hier is het een groot feest, er is live muziek, mensen zijn in klederdracht aan het dansen en er wordt gedronken. Ik zou bijna willen afstappen om mee te doen maar ik zie op de tracker dat ik Meghan nader en dat ook Aiden niet ver zit. Ik besluit op het finishparcours alles te geven wat er nog in zit. Aan het begin van dit laatste stuk heb ik Meghan al te pakken en Aiden kan niet ver zijn. Ik blijf pushen en zie elk rood licht aan voor zijn achterlicht. Burgas komt dichterbij, maar ik heb hem nog niet. Ik zeg tegen mezelf dat de finish pas bij de finish is want na het parcours zijn er nog 10 km tot de finish die je zelf moet vinden. Wie weet dat het hier nog lukt.

In Burgas aangekomen rijd ik via de promenade naar Sarafovo maar ik zie geen Aiden. Iets voor vieren finish ik en blijkt dat ik Aiden allang heb ingehaald, alleen nooit heb gezien. Als 30e kom ik over de streep. Kapot maar voldaan. Bij de finish is er een minimaal ontvangst zo midden in de nacht, en bij gebrek aan slaapplek mag ik in een geleende slaapzak op het gras slapen.

Wanneer ik ‘s ochtends wakker word zie ik meerdere deelnemers op deze manier bij de finish liggen en volgen de felicitaties aan elkaar. De rush is over, er kan rustig gegeten worden en verhalen worden verteld en bijgeslapen.

Wat een avontuur!

GeoTdF over dit deel van de route:

De laatste loodjes leidden over het Moesisch Platform, een groot korstblok dat omringd is door de Carpathen, Dinariden, Zwarte Zee, en het Dobrogea gebergte van Oost-Roemenië. Maar daar hoefde ik gelukkig niet overheen. Alleen nog wat oostelijke uitlopers van de Balkaniden, en naar de Zwarte Zeekust.

Wat statistieken
🌍14 landen
🛣 4277,46 Km
🏔 48328 Hm
🚵‍♂️ 250 deelnemers (solo)
🏆 30e plek
🕣 12 dagen 4 uur 40 min
🏁 90 Finishers (binnen de tijd)

Dan nog een paar mensen die ik wil bedanken: Francien Peterse en mijn familie voor de support. Cycleworks, Mango Wheels en Hidde Heineman Fysio voor de hulp bij de setup van de fiets. Cyclite voor sponsoring van de tassen. Fietsclub Ledig Erf, CS030 en met name mijn teamgenoten binnen het CGT voor alle trainingen afgelopen jaar. Douwe @GeoTdF voor de leuke features in dit verhaal. Martijn Herremans voor de grafische assets. En tot slot alle Dotwatchers en mensen die me berichtjes hebben gestuurd als support tijdens de race.