Het begon allemaal met een appje:
“Jair! Belle hier. Even een random vraag, heb jij toevallig ergens komende periode nog een gekke lange tocht in de planning staan? En mag ik met je mee? Ik ben prof-wielrenner af en ik verveel me nu al”
Antwoord “Niet echt, maar we kunnen wel wat verzinnen”
Plan A was fietsen langs de loopgraven van de eerste wereld oorlog. Die houden we in de planning want door logistieke redenen moesten we voor plan B gaan. De B van Berlijn. Ofwel van 030 naar 030.
Vrijdagochtend 04:00 gaat de wekker. Pff was dit nu wel z’n goed idee. Maar ik kan er niet over nadenken want om 5:00 staat Belle op de te wachten op een verlaten kruispunt tussen Odijk en Driebergen. Ik kan haar moeilijk in de kou laten staan.
Via Klein-Berlijn, toch een stukje Duits 030 in Utrecht, fiets ik naar de afgesproken plek. We komen, stipt 5:00, precies tegelijk aan en kunnen aan onze “gekke lange tocht” beginnen.
Het begin tot Arnhem is bekend gebied maar in het donker ziet alles er toch net anders uit. Nadat we de IJssel over zijn en richting Achterhoek rijden wordt het licht. Een prachtige rode goed hangt er in de lucht. Het rood van water in de sloot.
Met wind in de rug rijden we de Achterhoek door en voor we het weten komen we bij de grens. Hier staan, op een raar moment van de dag, hangouderen bij een auto naar the Golden Earing te luisteren. Zijn we echt de Achterhoek al uit?
Kennelijk wel want landschap verandert wat en de dorpen zien er Duits uit. Echt mooi is het hier niet en doordat het begint te regenen valt er ook weinig van de omgeving te genieten.
Voor Münster heb ik panne. Mijn voorblad, niet dat ik die ooit gebruik, hangt nog maar vast aan een schroefje. Penibel. Ik maak het voorblad zo goed mogelijk vast en we besluiten in Münster ongeveer 10 km verderop een fietsenmaker te zoeken voor een structurelere oplossing.
Na nog geen 5 km verder zien we opeens op een kruising een schuur met een Stevens vlag. We rijden het erf op en zien zowaar een fietsenmaker. Fahrrad Look. Ze vinden onze onderneming prachtig, helpen me met de boutjes in ruil voor een Google review en geven me ook nog een flesje bio ketting olie mee.
Niet veel later rijden we door Münster. Een leuke studentenstad, maar we nemen niet de tijd te stoppen. Al vertraging opgelopen en het regent nog steeds wat resulteert in natte voeten.
De hele dag buien, soms heftig soms minder, hoe dan ook worden we door de nattigheid koud en moeten we toch opwarmen met warme drank. Water drinken lukt me sowieso nauwelijks want die koude klets slaat meteen op mijn blaas.
Opgewarmd gaan we verder en we mogen de Eggegebergte over. Ik ben fan van het gebied maar door de regen en schemer valt er weinig te zien. Wel merken we dat we door de heuvels gaan.
Omhoog worden we enigszins warm om trillend als een rietje maar beneden te gaan. Blij worden we als we een steile muur op mogen. Hier weet ik meteen dat mijn binnenblad weer goed zit.
Rond half negen bereiken we onze accommodatie. De eigenaar kijkt naar ons en zegt “you’re crazy” maar laat ons snel binnen zodat we warm kunnen worden en nét voor sluitingstijd een bij elkaar geschraapt avondmaal kunnen kopen bij de Netto om de hoek.
Klakske Op En Gaan 