The Unknown Race

The Unknown Race is nieuwe self supported bikepack race, bedacht en georganiseerd door een groep renners na afloop van Two Vulcano Sprint in 2022. Voor de start is alleen duidelijk dat het ongeveer 1000 km gaat worden, en verder worden we in de waan gelaten dat er twee “check points” zijn. De start is op vrijdag om 07:00 en om 06:00 wordt de locatie van CP1 bekend gemaakt. Op de locatie van CP1 wordt die van CP2 gegeven en als verrassing blijkt er ook nog een CP3 te zijn. Met deze informatie moet iedereen het maar doen. Een groot avontuur dus.

Op de donderdag is de bike check bij Le Comptoir Du Cycle. De boulevard voor deze fietsenwinkel stroomt langzaam vol met fietsers, de fietsen worden gecheckt, trackers en race klakskes worden verdeeld en voor een aantal is het een weerzien met bekenden.

Met een groepje fietsers hebben we een appartement gehuurd zodat we een uitvalsbasis hebben. Na een laatste avondmaal ligt iedereen vroeg onder de wol want de wekker zal vroeg gaan; om 06:00 worden immers de coordinaten van CP1 vrijgegeven en zal er binnen no-time een route gemaakt moeten worden.

Als op vrijdag de wekker om 05:00 gaat ben ik dan ook niet de eerste die wakker is. Er worden al eieren gekookt, havermout gemaakt en pannenkoeken opgewarmd. Nog snel geef ik Ralph een spoedcursus route bouwen op Komoot.

En dan komt om 06:00 stipt het belangrijke appje waar we allemaal op hebben gewacht. “Good morning! Location of CP1. Coordinates : 45.973929N, 6.350030E”. Het blijkt een kruising op het plateau Le Petit-Bornand-les-Glières te zijn en het wordt stil in het huisje. Zeven personen duiken diep in hun apparaat om in korte tijd de best mogelijke route te maken. Daarna is het haasten naar de start want want die is exact om 07:00.

Om 06:55 kom ik aan bij de start, precies op tijd. Niet iedereen blijkt er al te zijn maar het vertrek staat. Lyon uit gaat over een start parcours over fietspaden en is geneutraliseerd. Het zou een groepsrit de stad uit zijn toch wordt er onrustig gereden. Laten we zeggen dat dit te wijten is aan enthousiasme en spanning. Ik probeer me er niets van aan te trekken en maak een praatje met Paul.

Na een klein uurtje rijden komen we aan bij einde van het start parcours en vanaf hier is het ieder voor zich. Het peloton spat uit elkaar. Bij elke kruising gaan slaan er wat renners af en de spoeling wordt dunner en dunner. Binnen een paar uur kom ik alleen nog sporadisch andere renners tegen.

De kortste route naar CP1 gaat dwars door Annecy, ik besluit een km of 4 extra te nemen en de route om de stad heen te leggen. Ik denk dat stoplichten en verkeer met uit mijn ritme halen en ben ervan overtuigd dat dit de betere optie is. Toch kom ik op de een of andere manier niet helmaal in mijn ritme. Tot overmaat van ramp rijd ik ook nog eens lek. Natuurlijk geen heel erg voorval, maar doordat mijn ventiel er na het oppompen elke keer vanaf schiet ben ik onnodig lang aan het klungelen. Ondertussen zie ik de een na de andere fietser me voorbij rijden.

Ik word er chagrijnig van. Iets wat ik niet vaak heb en op de een of andere manier neem ik het lang mee. Ik word ook nog eens verrast door een hagelbui. Doordat deze totaal out of the blue komt heb ik geen tijd om een regenjas aan te doen en ben ik opeens doorweekt en word ik koud in de afdalingen. Meestal weet ik chagrijn snel wel weer van me af te zetten, maar vandaag heb ik er moeite mee.

Dan komt de klim naar Plateau des Glières. Ik rijd hier in mijn eigen tempo omhoog en rijd dotje voor dotje voorbij. Bovenop staat een bordje “Vivre Libre Ou Mourir” / Live Free Or Die. Laten we maar Vivre Libre gaan denk ik, proberend mijn chagrijn om te zetten in iets positiefs. Na de top nog een kilometer gravellen en CP1 is bereikt.

Op de top vind ik de coordinaten van CP2, het blijkt Col de Perty in de la Drôme te zijn. Het is koud op de top en ik zie andere fietsers bibberend klungelen en dus besluit ik snel te kijken naar de richting en beneden de route te fine-tunen. Er zijn twee opties, terug naar Annecey of via Albertville. De keuze valt op Annecey gezien het zowel korter lijkt als dat er minder hoogtemeters in zitten.

Ik daal bibberend af en op het moment dat ik beneden in de zon kan zitten finetune ik de route. Het wordt toch dwars door Annecey heen, maar op zich is dat fijn want hier kan ik proberen een nieuw binnenbandje te scoren en wat extra lucht in mijn band te doen. Door het euvel met mijn ventiel fiets ik namelijk al kilometers op een wat slappe achterband.

Na Annecey is het relatief vlak tot net na Grenoble. Er kan progressie gemaakt worden. Ik probeer zo efficiënt mogelijk te fietsen en niet meer tijd te verliezen. De doorgaande wegen door de vallei zijn helaas wel erg druk.

Rond Chambéry wordt het donker en koelt het meteen snel af. Ik krijg het zo koud dat ik besluit een hotel te zoeken waar ik aanvankelijk plande de eerste nacht door te halen. Ik ben nauwelijks opgedroogd van de hagelbui eerder vandaag en merk dat de kou langzaam alle energie uit me zuigt. Probleem is alleen dat er na Grenoble nauwelijks hotels meer zijn en ik al voor middernacht zal aankomen, maar ik zie geen andere optie en boek gewoon iets.

Er is nog een kilometer of zestig te rijden naar Grenoble. Veel over drukke wegen maar her en der zijn er toch nog wat fietspaden. Op een hiervan rijd ik bijna in een riviertje. De brug is weg gehaald en in het donker lijkt het net alsof er een kleine plas water op de grond ligt. Ik realiseer me nét op tijd dat het geen plas water is maar een rivier en knijp in de ankers. De brug is verplaatst en blijkt rot te zijn. Voorzichtig hike en bike ik hier overheen. Niet echt veilig maar ik wil niet omrijden.

Kort na dit incident rijd ik de voorsteden van Grenoble in. Het is pas een uur of 11 dus besluit ik eerst pizza te gaan eten zodat ik met een volle maag naar bed kan. Met een gevuld pizza buikje check ik in en val direct in slaap.

Drie uur later gaat de wekker en de nachtportier die me net heeft binnen gelaten kijkt verbaast als ik alweer wil uitchecken. Het is immer net na drie uur, maar ik heb nog wat in te halen. De slaap heeft me goed gedaan. Mijn chagrijn is weg en ik heb er volop zin in.

Het is wel het koudste moment van de dag en ik rijd met al mijn kleren aan weg van de bewoonde wereld. Hoewel het kouder is dan voor ik ben gaan slapen, gaat het allemaal stukken beter. Mijn hersens zijn kennelijk gereset en ik dat helpt. Ik maak weer meters en zit te genieten op de fiets. Eigenlijk totdat ik een lange afdaling in ga. Dit is erg moeilijk in het donker, het is koud en je hoeft niet te trappen. Je wordt er slaperig van dus ik besluit toch nog even een powernap te doen voor de zekerheid.

Na 10 minuten in een bushokje hoor ik mijn alarm en sta ik direct op. Het is gaan schemeren en ik zie dit moment als het begin van dag twee. Nu heb ik er helemaal zin in want ik zie dat ik in een nieuw landschap terecht ben gekomen. Na de beklimming van de La-Croix-Haute kom ik namelijk in de La Drôme.

Een afdaling van van 30 kilometer volgt om daarna aan Col de Perty, ofwel CP 2 te beginnen. De kou is weg en er kan wat kleding uit. Het is een prachtige beklimming en opeens zie ik een andere fietser voor me die ik in begin te halen. Niet veel later komt Martijn me tegenmoet gereden, hij gaat de Col op en af om renners aan te moedigen en vergezelt mij ook een klein stukje.

Op de top vind ik de coordinaten van CP3: Chapelle Notre Dame de Natzy in La Tour d’Auvergne. Op de top staan ook Victor & Filippo en ik kom erachter dat ik rond plek 16 lig. Door mijn slechte dag gisteren had ik het gevoel dat veel verder weg zat in het klassement en dit geeft mijn moraal een boost. De race is pas halverwege, dus genoeg tijd om te proberen een en ander goed te maken.

Ik maak snel een nieuwe route naar CP3, maar zie niet meteen wat de beste optie is. Hoe dan ook moet er veel geklommen worden. Na een klein beetje prutsen besluit ik het maar te doen met wat ik er in een paar minuten van kan maken en stap op.

In de afdaling zie ik de Mont Ventoux liggen, prachtig is het hier. Ook is het echt warm geworden. Waar ik min 7 heb gezien is het nu 22 graden. Een verschil van bijna 30 graden. De rest van de middag kan ik kort-kort fietsen.

De route leidt me omlaag de Drôme uit richting het Rhône-dal om vervolgens in de Ardéche en langs L’Ardéche weer hoogte te maken. Ik probeer zo efficient mogelijk te blijven fietsen en zo min mogelijk te stoppen. Puur bezig blijven met progressie maken. Gestaag gaat het terug naar 1300 meter. Ik stop alleen als het gaat schemeren om extra kleding aan te trekken en een keer om extra reepjes te kopen bij een tankstation.

Als ik op de top ben is het echt donker geworden. In Lanarce zie ik een pizzeria die nog open is en besluit ik nog even “goed” te eten voor ik de nacht in ga. Even kijk ik of er opties voor hotels zijn maar daar is het antwoord nee op en dus weet ik dat ik de nacht door zal moeten.

Zo gezegd zo gedaan. Vanaf hier tot net voor CP 3 zal ik in het donker fietsen. Het gebied is leeg en in het donker nog leger. Mijn besluit om door te blijven fietsen vanwege het gebrek aan een slaapplek is ook de manier om warm te blijven, want wederom gaat het naar de min 7 deze nacht. Met mijn hele klerenkast aan tuf ik gestaag door.

Van een paar wegen waar ik over rijd ben ik blij dat het in de nacht is. Ik kan me voorstellen dat het hier overdag druk kan zijn maar nu heb ik een paar grote N-wegen helemaal voor mezelf.

Aan het eind van de nacht word ik moe en merk ik dat de scherpte er vanaf gaat. Ik moet even een powernap doen en hoop op een bank waar ze binnen een pinautomaat hebben zodat ik even de kou uit kan. Helaas kom ik nergens binnen en moet ik me tevreden stellen met een verlaten schuurtje. Maar langer dan 10-15 min dutten durf ik niet omdat ik bang ben dan helemaal koud te worden. Ik besluit daarom een uur later een tweede powernap te doen om wel zo scherp mogelijk op de fiets te blijven zitten.

Na de tweede nap wordt het langzaam licht en weet ik dat ik de nacht heb overleefd. Ik zie in wat voor mooi gebied ik terecht ben gekomen. Ik zie in de verte de witte toppen van het Central Massief en rijd langs idyllische dropjes in prachtig bergachtig gebied terwijl de zon op komt. Magisch!

Langzaam kom ik bij CP3, en op ongeveer zeven kilometer van het CP zie ik Anatole me tegenmoet rijden. Hij schreeuwt wat naar me, geen idee wat, maar ik weet dat als ik bij hem in de buurt ben gekomen, ik de dotjes goed heb weg-ge-pac-man-d.

Chapelle Notre Dame de Natzy zit verscholen in het bos. Het is een stukje hike & bike om hier te komen. Een geweldig gevonden CP. Op de top maak ik een foto van de kapel en geniet ik kort van het uitzicht op het Central Massief.

Vanaf hier is het terug naar het finish parcours. Ik besluit bij de bakker de route te maken. Mijn vermoeden dat ik ver naar voren gekomen ben gereden zie ik hier bevestigd. Ik lig namelijk 5e. Doordat ik Anatole heb zien rijden weet ik ongeveer welke route hij heeft genomen. Ik reken uit dat hij ongeveer 1,5 uur voor me ligt. Wil ik hem nog pakken dan is mijn beste kans een andere, en hopelijk, betere route te nemen. Ik besluit een noordelijkere route te nemen die een paar kilometer langer is, maar wel vlakker.

Zo gezegd zo gedaan. Met een broodje in mijn maag rijd ik om de Puy de Dôme het Central Massief door. Halverwege de Col de la Croix Morand word ik ingehaald door een fietser die heel erg zijn best doet om me na het inhalen voor te blijven. Terwijl ik rustig omhoog fiets hoor ik hoe zijn longen tekeer gaan. Hij kijkt meermaals om of ik hem wil volgen, maar ik moet er alleen maar om lachen en dat geeft me energie. De wetenschap dat ik met een hartslag van rond de 100 a 110 nauwelijks langzamer rijd dat deze jongen die enorm zijn best doet geeft me goede moed.

Vanaf de top is het voor een groot deel afdalen richting Clermont-Ferrand. Ik maak snel veel meters en weet dat ik alleen nog een wat langere beklimming over moet. Op het stoppen voor het uitdoen van kleding na blijf ik zo efficient mogelijk rijden en probeer ik zelfs een beetje te pushen in de hoop in te lopen op Anatole. Of dit lukt weet ik niet, maar de hoop dat er nog wat meer te halen is blijft een motiverende factor.

Na de langere beklimming ergens in het Livradois-Forez is het nagenoeg vlak. Langzaam maar zeker nader ik het finish parcours. Via een onverhard pad met rotsen en een steile muur kom ik uiteindelijk aan op het finish parcours. Achteraf blijkt dat ik niet dichter bij nummer 4 ben gekomen, maar dat de nummer 6 dichter bij mij is gekomen. Ik heb hier geen weet van, maar ben blij want naar voren kijken is altijd positiever dan naar achter kijken.

Dan het finish parcours. Het is draaien en keren over een heuvelrug. Steile schapenpaden omlaag afgewisseld met een muur van 3 km a 10% gemiddeld. Net voor ik aan die muur begin meen ik een andere fietser te herkennen achter me. Ik besluit vol gas deze muur over te gaan en weet dat als er iemand achter me zit die hier moet gaan lopen, ik niets te vrezen zal hebben. Ik weiger nog steeds op de tracker te kijken maar achteraf blijkt dit waar te zijn geweest.

Het parcours duurt lang, maar langzaam komt de finish in zicht. Althans, de finish van de race, want de afdaling naar Lyon is zonder tijdsweergave voor het klassement, maar wel verplicht. Hier begint misschien wel het lastigste stuk van de race. De race is namelijk over en dat hakt er meteen in. Zowel fysiek als mentaal ben ik nadat mijn, respectievelijk 5e, tijd is gegeven helemaal op. Ik ga een koude afdaling in maar merk dat alle focus verdwenen is de laatste 19 km zijn taai en lang.

Dolgelukkig ben ik als ik Francien zie, die me rond middernacht een klein stukje tegenmoet is gefietst. Ik heb het gehaald en me vanuit het middenveld naar een mooie plek halverwege de top tien ge-pac-man-d.

Het was een prachtige race. Een avontuur in het onbekende!

Dan nog een side note. Bij de inschrijving werd elke fietser gevraagd om een goed doel op te geven. Een deel van het inschrijfgeld gaat namelijk naar het doel dat de winnaar heeft uitgekozen. 1e finisher, Sebastian Sarx, heeft gekozen voor Sea Watch. Met deze race is daarmee €3000 opgehaald voor dit doel.