Mittlegebirge Classique

De vijf zit nog in de klok en een gezelschap fietsers in fluoriserende kleding verzamelt zich op de parkeerplaats van Weingut Ökonomierat Isler net ten zuiden van Neustadt An Der Weinstrasse. Ik ben een van hen, vroeg opgestaan om om 6:00 aan de start te staan van de Mittelgebirge Classique. Dit is een self supported bikepack wedstrijd van meer dan 1000 km door het Pfälzer Wald, Zwarte Woud en Vogezen over een vast parcours.

📸 (4) Charlotte Gamus

Van de start naar CP 1
🛣️ 428 km
⛰️ 9148 hm

Met Deutsche grundlichkeit wordt om exact 6 uur het startschot gegeven. Omdat ik net voor de start moest plassen start ik wat achteraan, maar al snel voeg ik me bij de voorsten. De klim van zes kilometer die volgt zorgt voor wat eerste schiftingen in de groep. Een paar wilde zwijnen proberen hierbij nog te helpen door dwars door de eerste groep heen te rennen. Gelukkig raken ze niemand en loopt dit voorval met een sisser af.

📸 Charlotte Gamus

In de afdaling raak ik de eersten kwijt, maar dat is alleen maar fijn – het is immers een solo race en ik wil me niet gek laten maken door het tempo van anderen. Maar na een groepsstart met 150 deelnemers is het natuurlijk onvermijdelijk om in de eerste kms in elkaars wielen te rijden. Na een uur is alles uit elkaar geslagen, maar door het vaste parcours blijf ik zeker op dag één renners tegenkomen.

Na een aantal heuvels in het Pfälzer Wald, die nog relatief laag zijn voor hetgeen dat komen gaat, voert de route de Rijn over richting het Zwarte Woud. Hier begint het klimmen pas echt.

Ik merk dat wanneer het omhoog gaat, ik zonder moeite renners opraap. Maar ook dat wanneer het omlaag gaat, het andersom is. Zo blijft het stuivertje wisselen met steeds dezelfde mensen om me heen.

Op een van de eerste bergen in het Zwarte Woud raap ik zo Zeno op, die ik ken van de Transcontinental Race. We maken een korte babbel. Niet veel later kom ik Anatole tegen die ik weer ken van the Unknown Race. Hij rijdt op een huurfiets en heeft old skool twee bandjes om zijn nek hangen. Het ziet er fraai uit, maar dat is het niet. Snel zal hij ook moeten opgeven wegens materiaalpech.

Het begint heet te worden en wanneer ik een tankstation zie maak ik van de mogelijkheid gebruik om bij te vullen. En ik ben niet de enige. Er staan meer fietsers water te tanken dan motorrijders diesel.

📸 Charlotte Gamus

Na het bijvullen volgt een wirwar aan klimmen. Het parcours is, zowel hier in het Zwarte Woud, als later in de Vogezen, een kartelschaar. Sommige klimmetjes zijn lopers, zoals het fietspad naar Freudenstadt, maar de meeste zijn steil of hebben op zijn minst een venijnig steil stuk.

De hele middag is het mooi weer en kan ik eigenlijk alleen maar klagen over de colonnes motorrijders en old-timers, maar zij zullen wel hetzelfde doen over wielrenners. Op het eind van de middag slaat het weer opeens om. Harde regen in combinatie met onweer volgt. Bij een aftandse kebabkraam schuil ik. Het lijkt erop dat onze route precies richting de bliksem gaat, wat voor mij een no go is, en al helemaal in de bergen. Ik ben niet de enige die dit denkt want langzaam maar zeker is de aftandse kebabtent gevuld met aftandse, stinkende en verzopen wielrenners.

Na dertig keer op alle weer apps te hebben gekeken én het afnemen van de hevigste regen besluit ik verder te rijden. Het is een beetje een gok, maar het lijkt erop dat ik eerst naar het oosten moet terwijl het onweer naar het westen trekt. Pakt dit niet zo uit dan zal ik ergens, waarschijnlijk op een minder comfortabele plek, opnieuw onderdak moeten zoeken.

📸 Charlotte Gamus

Gelukkig pakt het goed uit, zodat ik zoveel mogelijk van het resterende daglicht mee kan pakken. Bij gebrek aan hotels heb ik namelijk als doel om CP1 vannacht te bereiken en daar kort te slapen. Door de vertraging is deze planning bijna onmogelijk, maar ik heb ook geen plan B want buiten is het echt te koud en nat geworden.

📸 Charlotte Gamus

Ik boek zoveel mogelijk progressie in het licht, maar zal toch voor een langer deel dan gepland de nacht in moeten. Nabij Oberreid kom ik Hanna tegen die me waarschuwt voor een gevaarlijke afdaling een stuk voor het CP. Fijn om te weten. Ik daal al niet zo sterk en altijd zonder onnodig risico, maar dit is onprettig om te horen.

Afdalen in de nacht is überhaupt moeilijk. Wanneer je moe bent en niet hoeft te trappen hoef je alleen maar focus te houden, maar dat is moeilijk als je hartslag omlaag gaat. Het zet je als het ware uit. Ik doe dan ook twee 10 minuten powernaps voor de veiligheid. Uiteindelijk blijk ik de verafschuwde afdaling te kennen en valt het door die voorkennis alles mee.

Als het alweer licht wordt bereik ik CP1 en is er nog een bedje vrij tussen vier snurkende fietsers.

Van CP1 naar CP2
🛣️ 253 km
⛰️ 5119 hm

Na anderhalf uur slaap en een korte douche probeer ik wakker te worden. Er inmiddels zijn diverse fietsers aangekomen op het CP. Dit zijn fietsers die wel een hotel hebben gevonden en er een stuk frisser uit zien. Onder wie Glen en Dominique die ik eerder ontmoette. Ik heb dus een slechte keuze gemaakt. Slecht getimede slaap en in de nacht met veel minder snelheid voortgeploeterd. Zonde, er waren kennelijk voldoende opties die ik toch heb gemist.

📸 Charlotte Gamus

Ik besluit snel te ontbijten en vooral zo veel mogelijk te fietsen. Want door deze slecht uitgepakte keuze ben ik achterop geraakt in het veld. Althans, ik zit niet waar ik wil zitten

Na een laatste klim in het Zwarte Woud komt een van de weinig vlakke stukken. Het Rijndal door van Duitsland naar Frankrijk. Bevoorrading in een van de dorpen en 60 km gas geven was mijn plan. Helaas rijd ik twee keer lek en moet ik een kleine detour maken om nieuwe binnenbanden te kopen. Ik heb plakkers mee, maar kan het risico niet nemen hiermee te gaan klooien als het niet nodig is. Wederom vertraging, maar ik weet ook dat de race nog lang is. Het is alleen pijnlijk om te zien hoe renner na renner je groetend inhaalt tijdens het bandje wisselen.

Na mijn escapades in het dal bereik ik de Vogezen en kan het klimmen beginnen. Via een paar voor mij onbekende colletjes en de petit ballon mag ik midden op de dag nog even de Trois Ballons rijden, maar dan Markstein vanuit Platzerwasel.

Bovenop de Gran Ballon besluit ik voor het eerst de tijd te nemen om rustig wat te eten: een taartje. God straft onmiddellijk, want het kwartiertje dat ik hiervoor nam was voldoende om onweer naar deze berg te sturen. Middenin de afdaling moet ik dan ook schuilen voor het natuurgeweld. Later hoor ik van de mensen die nog op de top waren dat de bliksem daar is ingeslagen. Wanneer ik beneden kom blijkt het dal volledig droog. Was ik maar…

Was ik maar telt niet, dus rijd ik door om wederom zoveel mogelijk progressie in daglicht te maken. Vannacht de herberg van CP2 halen is realistisch, al betekent dit wel de Planche des Belles Filles bij nacht. Maar: licht of donker, zwaar is die toch.

Na de Planche volgt Ballon de Servance en smal steil fietspad het donkere bos in. Nu is het in races als deze niet toegestaan om in elkaars slipstream te rijden, maar naast elkaar mag wel. Op deze beklimming zag ik meerdere mensen naast elkaar omhoog gaan. Noem me een zeikerd maar mijn gedachten waren dat rijden in de nacht niet makkelijk is en dit samen doen dus een enorm voordeel oplevert. Zeker als het niet om een stukje gaat maar een hele col. In het donker fietsen is, net als afdalen immers een skill, vooral ook mentaal. Ik haal deze rijders in, een van de twee setjes blijkt een duo dus het is minder erg dan het lijkt. Wel food for thought.

Via klein Finland bereik ik rond een uur of drie CP2: Auberge La Haute Fourche. De pasta staat klaar en er kan gedoucht en geslapen worden.

Van CP2 naar de finish
🛣️ 396 km
⛰️ 6726 hm

Na twee kleine uurtjes sta ik op, neem ik ontbijt en ga ik weer fietsen. Althans, ik probeer weg te komen, maar moet als lid van Ledig Erf nog op de foto van de eigenaar van de herberg. Want dit is ook de oprichter van café Ledig Erf in Utrecht. Een erg leuke herberg, maar ik wil alleen maar weg om meters te maken.

📸 Charlotte Gamus

Het is nog vroeg en de wolken hangen in de bergen. Charlotte, een van de fotografen is ermee in de nopjes vertelt ze op het CP. Bij vertrek snap ik dat, het is prachtig maar je wordt er wel nat van.

Alles wat boven de 1000 meter gaat is vandaag goed voor een nat pak, alles daaronder is prima. Ik ben blij met de wolken, niet zoals Charlotte voor plaatjes, maar omdat het niet zo warm is als gisteren.

Dit deel van de Vogezen kende ik nog niet, maar waarom het hier zo mooi groen is moge duidelijk zijn. Oké, het regent niet echt, maar vochtig is het wel.

Bij elke klim haal ik weer mensen die me vervolgens in de afdaling weer bijhalen. Dit tafereel met een paar dezelfde fietsers stopt pas als zij wel lang stoppen bij een supermarkt en ik meteen doorga. Ik rij dus alleen maar van ze weg door mijn stop ratio zo klein mogelijk te houden.

Vanaf Col du Donon kom ik eigenlijk niemand meer tegen. Wellicht is men toch vaker gestopt. Hierdoor valt pas op hoe eenzaam het is in dit gebied. De klim die hierna komt, door het reservaat van Grossman, is een mentale test. Niet omdat deze moeilijk is, maar omdat deze zo leeg en rechttoe rechtaan is, en met nauwelijks verandering van het landschap dus dodelijk saai.

Ook deze test overleef ik en via het kanaal tussen de Marne en Rijn is er zowaar weer een vlak stuk in de route. Dit leidt naar het noordelijke deel van de Vogezen, waar de bergen heuvels worden en de route niet meer boven de 600 meter uit komt.

Het is nog maar 160 km, maar het wordt donker en de snelheid is eruit. Ik wil proberen binnen de drie dagen te finishen, maar moet hiervoor mijn best doen want het vet is van de soep.

Om de afdalingen veilig te houden moet ik twee keer een powernap doen. De tweede keer dat ik dit wil doen blijkt het bushokje al in gebruik door cap 50. Irritant maar ook mooi, want als hij langer blijft liggen dan mijn 10 minuten dutje schuif ik nog een plekje op.

Dat blijkt uiteindelijk ook zo te zijn, maar beide 10 min powernaps én nog een achttal minuten meer kom ik tekort om binnen de drie dagen te finishen. Ik bereik de finish bij het eerste daglicht om 06:28. 3 dagen en 28 min na de start.

📸 Charlotte Gamus