25 juli – Le Bezy – Saint-Cirgues-de-Jordanne – 294 km

Na het plakken ga ik slapen in de kamer die ik heb geboekt en zet de wekker. Dacht ik… ik word wakker van gestommel, maar niet van de wekker. Ik kijk op mijn telefoon en ben vergeten op safe te drukken. In slaap gevallen.

Ik sta op, pak mijn spullen, en zie Eivind in de woonkamer rustig zijn ontbijt opeten, Alex Groehl zich klaarmaken en ook ook Juhani is er nog. Dat lucht op, maar ik baal toch. Van gastvrouw Amy krijg ik een kopje koffie, die drink ik op en vertrek. Wel moet ik nog eerst op de foto. Achteraf zie ik een prachtig portret, maar herken mezelf hier nauwelijks in. Auw, wat wordt je oud van weinig slaap.

Als ik wegrijd zie ik dat ik in een prachtig heuvelachtig landschap ben vol zonnebloemvelden. Het ontbijt bij le Bezy leek me te lang te duren, waardoor ik met trek wegrijd. Eet wat reepjes en pak de eerste boulangerie. Een herhaling van gisteren doet zich voor. Ik kom aan, zie Juhani en die maakt zonder me aan te kijken zich uit de voeten. Vreemd, gedag zeggen kan toch op z’n minst? Ik eet wat en ga door naar Toulouse.

Onderweg kom ik langs de andere fietsenmaker, maar daar hangt een briefje op de deur dat ze dicht zijn. Plan B is nu het enige plan en hoop dat de band het houdt.

Gelukkig is dat het geval en na twee fietsenmakers te hebben bezocht die niet de goede banden hebben is het bij de derde raak. Ze verkopen me de buitenband en zijn ook nog zo aardig deze erop te leggen voor me. Ik koop nog een extra binnenband en vertrek. 

Toulouse ben ik dankzij een kanaal zo uit en ik maak op deze manier snel meters. De nieuwe band neemt een hoop zorgen weg en doet me weer vooruit kijken. Ik kom Rafael tegen en we hebben een leuke babbel tot onze wegen 10 min later weer scheiden. 

Ik ga van het kanaal af en kom op een drukke weg naar Montauban, waar ik flink inkopen doe. Weinig grote beklimmingen en de hitte is vandaag iets minder erg, dus ik wil proberen mijn stoptijd te reduceren. Moet in deze omstandigheden kunnen.

Na Montauban wederom een drukke weg. Hier kom ik Rafael weer tegen, maar het is te gevaarlijk om naast elkaar te fietsen dus rijd ik van hem weg met de woorden “wow that’s a supply” refererend aan mijn volle musette.

Hoe verder van Montauban, hoe rustiger het word. De tweebaansweg wordt eenbaansweg en lang rechtdoor wordt kronkelen door de velden. Een mooi rijk boerenlandschap met een lange geschiedenis. 

Als ik rond het heetst van de dag een supermarkt zie besluit ik hiervoor te gaan. Ik heb nog zat te eten, maar drinken wordt schaars en ik verwacht niet veel nieuwe mogelijkheden tegen te komen. Terwijl ik weer naar buiten kom, komt Alex Groehl net aan. Kennelijk ben ik hem ergens voorbij gereden. Terwijl ik ijsjes eet en frisdrank achterover giet doet hij zijn boodschappen. We praten nog even wat en ik vertrek. Die kleine gesprekjes zijn toch altijd erg leuk.

Kort na onze ontmoeting rijd ik langs de rivier Le Lot met rotspartijen aan de ene kant en de rivier aan de andere kant. Een paar van de mooiste kilometers van deze dag. Ik kan niet stoppen met foto’s en filmpjes te maken.

Dit stopt met een klim naar Figeac waar ik op bekend terrein kom. Vanaf hier tot Puy Marie ken ik het. Dit zat in omgekeerde richting ook in Three Peaks Bike Race vorig jaar. Hierdoor weet ik ook dat de nachten in het centraal Massief en de Ardèche koud kunnen zijn én dat er nauwelijks accommodaties te vinden zijn.

Het is nog een eind naar Aurillac, de laatste grote stad voor Puy Marie, dus ik kan nog nadenken over een plan. Slapen in Aurillac lijkt me te vroeg. 275 km is te weinig voor de ambities die ik heb. Buiten slapen in de kou kan me ook zwaar komen te staan. 

Ik gebruik de tijd tot Aurillac om hierover na te denken en doe voor de zekerheid boodschappen in Maurs zodat ik altijd de nacht door kan. Ook bel ik een hotel of een late check in echt niet mogelijk is, maar het antwoord is nee. Dan bedenk ik me dat ik tijdens Three Peaks aan de voet van pas in een hotel wat heb gevraagd. Ik besluit die plek te checken en kan zowaar toch binnen slapen.