26 juli – Saint-Cirgues-de-Jordanne – Grenoble – 337 km

Gisteren te vroeg binnen naar mijn smaak, dus zorg ik dat ik vandaag om 4u op de fiets zit. Koud de Puy Marie op en in het donker. Gelukkig heb ik wel met taart kunnen ontbijten. Fabriekstaart uit de supermarkt, maar taart is taart, dus mijn moraal is stukken beter dan afgelopen dagen toen ik de Portalet in het donker moest doen.

Net voor de top begint het te schemeren en zie ik een fotograaf van de organisatie op een rots staan om foto’s te maken. Niet veel later komt hij achter me aan. Het is een soort fietskoerier met een rekje voor waarop een lamp hangt die hij gebruikt voor de foto’s. Op de top hebben we een kort gesprek en maakt hij foto’s van hoe ik mijn kleren verwissel. Daarna wenst hij me een goede afdaling en scheiden onze wegen.

Het is inderdaad koud hier, in de afdaling uiteraard, maar de rest van het gebied ook. Verder is er niets. Met de opkomende zon zien de heuvels en smalle kronkelwegen er wel prachtig uit. Gelukkig wordt het al snel warm maar dorpjes zijn er niet te vinden. 

Ik eet me langzaam door mijn voorraad heen en ben blij als ik in Lavoûte-Chilhac een bakker vind om nieuw eten en drinken in te kunnen slaan. Terwijl ik het eten in mijn tassen stop heb ik een leuk gesprek met een voorbijganger die vaker races dotwatched. Deze kende hij nog niet en hij belooft me te volgen.

Kort hierna rijd ik het dorp uit waarna een ander tarfreel zich afspeelt. Familie Wielren op fietsvakantie. Ik hoor ze achter me aankomen. Pappie voorop, op de beste fiets die mij als target heeft en me wil inhalen. Zoontje daarachter op een iets te grote fiets die taai en stoer mee wil doen. Daarachter mammie met een afdankertje van een fiets, hard hijgend op een meter achter de rest aan. Ik moet lachen en film het gebeuren. Gezellige vakantie. Tot overmaat van ramp vallen ze 200 meter naar het inhalen stil, dus ik besluit er maar voorbij te gaan om niet in de draft te zitten.

Plots wordt het warm en wanneer ik een vervelende, steile klim langs een drukke N-weg op moet zou ik het zelfs als heet willen uitdrukken. Heb deze weg al twee keer in omgekeerde richting gedaan en weet dat bovenop weer een bakker zit. Niet per se nodig, maar een mooie wortel om voor me te houden. In deze wortel ga ik alleen niet bijten, want bovenop staat er een veel te lange rij bij de bakker en die tijd wil ik niet verspillen.

Veel van de wegen zijn precies de omgekeerde van de Three Peaks vorig jaar, maar de route heb ik toch weten te verbeteren. Zo kom ik op twee stukjes oude spoorbaan wat me wat vlakkere stukken oplevert in een gebied waar alles omhoog of omlaag loopt.

Wel zijn er weinig mogelijkheden voor resupply, dus waar het kan pak ik in een dorpmeteen de mogelijkheid. Helaas duurt dit eeuwig, want de buurtwinkel is voor de oudjes in het dorp ook de gelegenheid om uitgebreid bij te praten. Ik sta langer te wachten op het gebep dan er tijd nodig is om af te rekenen. Leuk voor het Franse vakantie gevoel maar ik probeer te racen en moet door de hitte al veel vaker stoppen dan gepland. 

Ondanks dat het een mooi gebied is, begin ik er klaar mee te zijn. Want het begint allemaal een beetje hetzelfde te worden. Genoeg op en neer in de leegte. Ik snak naar het oversteken van de Rhône en naar de Alpen. 

Nog een col en dan afdalen, maar eerst moet ik Annonay nog door. Helaas zit ik precies tijdens de spits in deze stad en mag ik door de drukte. 

Wanneer ik de Rhône over ben ga ik nadenken over de nacht. Eigenlijk is er na Grenoble geen optie meer om laat in te checken, dus besluit daar een hotel te nemen en nog een keer veel boodschappen te doen, want vroeg naar bed betekent vroeg weer op en rijden op tijden waarop bevoorrading niet kan. 

5 min voor sluit kom ik in een véél te grote intermarche waar ik binnen no time mijn boodschappen bij elkaar moet graaien. Precies op tijd dus, niet relaxed, maar wel voor elkaar. 

Daarna rijd ik door de zonnebloemvelden in de schemer naar Moirans waar ik overga naar een kanaal dat helemaal doorloopt tot de zuidkant van Grenoble, waar mijn hotel ook is.

Een Ibis budget, en ik zie op mijn tracker dat Eivind hier ook is. Dat het een budget hotel is blijkt als snel: ik loop mijn kamer op en word bijna aangevallen. Blijkt dat ik een kamer heb gekregen waar al iemand ligt. Zowel ik als deze man schikken ons kapot. Zijn reactie was duidelijk niet freeze, maar fight! Ik moet hem echt kalmeren, maar snap zijn reactie. Ik stuur hem terug naar bed en vraag om een nieuwe kamer.