28 juli – Rivarolo Canavese – Lizzano in Belvedere – 373 km

Omdat ik redelijk door mijn voorraad heen ben besluit ik om 7uur het ontbijtbuffet van het hotel te nemen. Ik lag er laat in en héél vroeg opstaan zit er toch niet in. Dus even flink ontbijten en bijtanken. Van alles twee, en van de lekkere dingen nog meer. Schaamteloos plunder ik het buffet, maar er is niemand die er wat om geeft. 

Ik begin pijn in mijn handen te krijgen, dat is wat zorgelijk. Vooral het eerste stuk weet ik me hierdoor geen houding te geven, maar als ik warm ben verdwijnen de pijntjes.

In een dorpje verderop is een wielerkoers gaande en de verkeersregelaars dirigeren me naar de startvakken. Ik ben al gestart roep ik uit en trek mijn eigen plan. Ze kijken me vreemd aan.

Niet veel later komt Eivind me weer eens inhalen. We bespreken de Nivolet en onze wegen splitsen na korte tijd door andere routekeuzes.

Het is zondag en er zijn weinig plekken voor bevoorrading zo vroeg. Ik kan mijn geluk dan ook niet op als ik een supermarkt tegenkom. Ik zet mijn fiets binnen en krijg het meteen aan de stok met de overijverige kassamedewerker. Ik maak hem duidelijk dat ik mijn fiets niet buiten op neer ga zetten en hij stopt met morren. Met weer volle etenszakken en bidons ga ik verder. Ik heb pannenkoekjes voor de magnetron. De zon op mijn rug is de magnetron en zo heb ik warm eten. 

Dit is de dag die ik wist dat zou komen. De Povlakte in: heet, saai, en drukke wegen. Het eerste stuk is nog leeg en vol met landbouwgrond. De risottovelden geven ook nog wat koelte, maar verder staat de bakoven aan. Schaduw is nauwelijks te vinden.

Vanaf Broni rijd ik langs drukke wegen naar het zuidoosten en kom ik langs en door diverse steden. Omdat het zo heet is rijd ik van bar naar bar en moet ik me blijven koelen. Vaste recept: bidons aftoppen, 2 cola die direct in mijn keelgat verdwijnen, 1 ice tea voor in mijn zakjes achter en 2 ijsjes; een om direct op te eten en een die ik terugleg in de vriezer en op het moment van vertrek op begin te eten. Dit alles elke 1,5 a 2 uur tot het weer wat aangenamer wordt. Bij een bar doe ik zelfs een dutje op het terras.

Broni, Stradella, Castel San Giovanni, Piacenza, Fiorenzola d’Arda, Fidenza, Parma, Sant Ilario d’Enza en Reggio nell’ Emilia al deze Povlakte steden mag ik door. 

In Fidenza doe ik boodschappen en kijk ik op de tracker. Ik zie dat Eivind niet heel ver voor me zit en dat Juhani een winkel verder boodschappen doet. Ik kijk op en zie mijn Finse vriend voor me weg rijden. Prima.

Na Parma wordt het eindelijk wat koeler en kan ik gaan bedenken wat ik ga doen voor de nacht. Het liefst wil ik nu Eivind vlakbij zit een stuk doorrijden, wetende dat hij altijd vroeg gaat tukken. Dat is een kans om voor hem te blijven. Ik zie net na Gate 9 een hotel en besluit daarvoor te gaan. Dubbelcheck of ze diep in de nacht open zijn, maar dat is geen probleem voor ze. Top, plan gemaakt.

Met genoeg eten in mijn tasjes rijd ik door de laatste steden. In Sassuolo hoor ik opeens geratel en ik zie ik in een ooghoek Juhani. Ik heb het gevoel dat hij achter me aan sneakt, want hij maakt zich niet kenbaar en als ik langzamer ga rijden doet hij dat ook. Om die reden ga ik bij een hotel een blikje cola halen en kijken of hij deze stad dan ook gebruikt voor zijn nachtrust. Ik drink rustig mijn cola op maar vertrek wel. Na een uur check ik de tracker en zie ik mijn Finse makker nog steeds in Sadsuolo. Mooi, daar ben ik even vanaf. 

Ik rij nog 100 km door het donker door met een flinke klim naar gate 9. Dat ik hier waarschijnlijk prachtige uitzichten mis is jammer, maar het is een race en als ik mensen op wat achterstand kan zetten dan doe ik dat graag. 

Het laatste stuk is pittig. De N-weg waar ik op zit is saai en dat maakt me slaperig. Gelukkig is de eindklim wel een pittige en dat pept me weer op. Een dal verder is er onweer. Ik heb er angst voor maar zie op de kaart dat ik precies de andere kant op ga. 

Gestaag kom ik verder en diep in de nacht tik ik gate 9 af. Nog vier kilometer afdalen en ik kan slapen.

Ik bel de hoteleigenaar wakker. Wat een vriendelijke vent. Hij biedt me aan mijn kleren te wassen en alles. Helaas is daar geen tijd voor want ik wil maximaal twee uur slapen, want anders is de voorsprong die ik heb genomen voor niets. De eigenaar van het appartement snapt er niets van en ik ga het hem ook niet uitleggen. Wel laat ik een geweldige review op Google achter, want ze zijn geweldig.