Dag 2 Wolfenbüttel – Køge (Strava link)

Het hotel heeft om 6:30 ontbijt, ietwat aan de late kant naar mijn smaak, maar als ik in plaats van drie uur, drie en een half uur slaap, kan ik met volle maag de weg op en hoef ik pas later op de dag te stoppen. Om 6:25 loop ik de ontbijtruimte binnen en terwijl ik iets later Duitse broodjes met kaas aan het wegpeuzelen ben, zie ik Gert Jan beneden op de weg voorbij rijden. Met enige haast werk ik de rest van mijn ontbijt weg, ik stop nog wat broodjes in mijn achterzakken en 06:43 rijd ik Wolfenbüttel door. Aan het eind van het dorp zie ik Gert Jan aan zijn ontbijt bij de bakker. Stilletjes haal ik hem in, in de hoop dat hij me niet heeft gezien. 

Het doel van vandaag is om ver Denemarken in te rijden en zo min mogelijk tijd te verliezen bij de ferry. Maar dit is nog ver weg dus in eerste instantie zullen er meters gemaakt moeten worden. 

Rond een uur of zeven kom ik in Braunschweig. Gelukkig is het nog vroeg en komt het leven pas net op gang. Hierdoor staan stoplichten veelal nog op oranje en kan ik redelijk snel dwars de stad door.

Na Braunschweig wordt het saai, heel saai. De wegen in Noord Duitsland zijn lang, vlak en gaan vooral rechtdoor. Er gebeurt weinig en de weg voert soms door de velden en soms door de bossen. Er zijn twee grotere plaatsen die ik doorkruis, maar het grootste deel van de dorpen, beter gezegd gehuchten, zijn leeg en verlaten.

Ik word ingehaald door Gert Jan, en ik kom Harry en Gregor tegen. De hele dag zal ik bij hen in de buurt zitten. Gregor en Harry pakken een iets westelijkere route,  Gert Jan en ik rijden nagenoeg dezelfde route. Vaak nét een straat parallel aan elkaar, maar we blijven elkaar tegenkomen als de routes kruisen. 

In Lauenburg an der Elbe verandert er even wat. De Elbe over om mee te beginnen en daarna volgt er een steile kasseienklim. Na deze korte onderbreking is het weer het Noord-Duitsland van daarvoor. Ik stop bij een bakker voor broodjes en zet koers naar havenstad Lübeck. 

De Duitse havenstad is opnieuw een onderbreking en vanaf hier kan ik voorzichtig de ferry beginnen te timen. Het is nog steeds een goede 100 km, maar dit is een overzichtelijke afstand. Terwijl ik de stad uit rijd, kom ik wederom Gert Jan tegen. We hebben een korte babbel en proberen beiden dezelfde ferry te halen. Een paar kilometer verder splitsen onze wegen weer. 

Ik ga wat harder pushen, want het halen van de ferry brengt toch wat stress met zich mee. Hierdoor verlies ik mijn bidon met waterfilter. Wanneer ik een boulevard op rijd langs het strand, heb ik ruzie met een Duitser in een cabrio die met 25km/u aan het flaneren is en problemen heeft met de drempels van het dorp. Hoe langzaam deze flaneerder ook gaat, hij weigert een fietser aan zich voorbij te laten gaan en elke keer als ik hem probeer in te halen drukt hij me van de weg. Ik schreeuw naar hem, hij toetert en slingert van links naar rechts om zich maar niet te laten inhalen. Als ik er toch voorbij kom, sproeit zijn ruitenwisservloeistof over me heen, wordt er nog harder getoeterd en kijkt de hele boulevard naar ons. Haastige spoed is zelden goed, maar dit was gewoon een enorme oetlul, want met mijn stadsfiets zou ik hem nog inhalen en waarom zou je als fietser geen auto mogen inhalen. Na dit incident komt er een klimmetje dat ik vol adrenaline op vlieg. Ik ben het dorp uit, maar heb ergens angst dat meneer cabrio nog verhaal zal komen halen. 

Volgens mijn berekeningen zijn de laatste 60 km naar de boot te doen met een gemiddelde van 25km/u. Dat is inclusief stoptijd, dus zou goed moeten komen. Het enige is dat ik écht een stop moet maken voor water, want sinds ik mijn bidon kwijt ben, zit ik nagenoeg zonder. Bij een tankstation haast ik me naar binnen, koop een groot pak water en klem dat op mijn bidonhouder. Het ziet er niet uit maar het is efficiënt. 

Grotere problemen dienen zich later aan. Allereerst mis ik de oprit naar de Fehmarnsundbrücke; ik volg twee bikepackers op een gravelpad en realiseer me na een kilometer dat ik parallel aan de brug rijd en dus terug moet. Na de brug komt het volgende euvel. De route die ik bedacht heb, is afgesloten en ik moet omrijden. Ver omrijden. Ik heb het gevoel nooit meer de ferry te halen en besluit dan maar boodschappen te doen om tijdens het wachten te kunnen eten. Rustig rijd ik verder en wanneer ik terug ben op de route, kom ik een bikepacker tegen die ik al twee keer eerder heb gezien. Hij vraagt of ik een race aan het rijden ben en ik antwoord volmondig “ja “ terwijl ik hem inhaal. Omdat ik een file zie voor de boot, besluit ik nog een keer gas te geven en na wat zoeken voor het loket blijk ik alsnog de boot te kunnen halen. 

Wanneer ik een kaartje koop, doemt het media team op en maakt foto’s van me. Ik volg de aanwijzingen en voor me staat Gert Jan, die ook op de ferry aan het wachten is. Na een minuut of tien gaan we aan boord en blijkt dat we Harry en Gregor op z’n minst één boot achter ons hebben zitten. Ik haal twee cola met Pete van de organisatie in de duty free shop, we maken foto’s, en ik eet mijn Lidl maaltijd terwijl ik me laat interviewen voor de podcast. Het is een vreemde plek om te zijn, een ferry vol toeristen waar ik moe en stinkend tussen zit. Ondertussen boek ook nog een hotel en vertrouw Pete toe dat ik in Køge zal verblijven vannacht.

Wanneer de boot in Denemarken aankomt, mogen we als laatste van de boot. De bikepacer die ik eerder tegen ben gekomen, volgt ons Denemarken in en wenst ons succes. 

📸 2 Sophie Gateau
📸 3, 5 & 6 Pete Alfano

De routeopties richting Kopenhagen zijn beperkt, dus Gert Jan en ik rijden steeds in elkaars zicht. We hebben een kort praatje en daaruit blijkt dat hij via zijn vriendin, die in de organisatie app zit, weet waar ik ga overnachten. Lekker dan… Of hij op basis daarvan zijn plannen heeft aangepast weet ik niet, maar Gert Jan vertelt zijn hotel gecanceld te hebben en een nieuwe boeking te hebben gedaan in Kopenhagen. Hoe dan ook, ik hou me aan mijn plan. Na een paar minuten kletsen stuur ik Gert Jan weg, stukjes samen rijden is in deze race ok, maar ik zie hem al de hele dag en voor mij is deel van het avontuur op jezelf zijn en je eigen beslissingen maken, ik wil me niet van de wijs laten brengen. 

Denemarken is leeg en uitgestrekt, dus de hele avond zien we elkaars lampjes. Hoogtepunt van dit deel van Denemarken is de Dronning Margrethe II Brug. Na de brug kom ik Vova tegen, die de adventure versie rijdt, en hij maakt een filmpje van me in de laatste schemering. 

In het donker rijd ik in een lange rechte lijn naar mijn hotel in Køge. Helaas zijn de laatste 5 km nat maar mijn gedachten zijn bij Gert Jan, die net achter me zit en waarschijnlijk nog 35 km door de regen mag. Ik kan daarentegen, nadat ik een tankstation naast het hotel heb geplunderd met een volle maag en relatief droog onder de wol.