Dag 6 Orangeville – Vaughan (Strava Link)

Mijn plan was aanvankelijk om terug naar Hamilton te fietsen en mijn fiets op de dag van mijn vlucht in te leveren, maar logistiek is het veel makkelijker om vandaag fietsend naar de verhuurder te gaan. Dit betekent wel last minute een route maken en het laatste stuk door de voorsteden van Toronto fietsen. Voordeel is dat ik kan uitslapen en dat is fijn, want die twee biertjes bij de karaoke hakten er stiekem toch wel in.

Wanneer ik beneden kom, is er al wat leven in huis en wordt me gewezen waar het ontbijt staat. Zonder al te veel haast maak ik me klaar om voor de laatste keer deze trip op de fiets te stappen. Na gedag te hebben gezegd, rijd ik door Orangeville. Ondanks dat mijn familie hier woont, had ik niet echt een beeld bij het plaatsje. Het is eigenlijk best een schattig dorp.

De kortste weg naar Vaughan is 60 kilometer, maar dan moet ik over wegen die ik al heb bereden of over drukke wegen. Daar heb ik geen zin in. Ik heb de tijd, al wil ik ook weer niet pas aan het eind van de dag aankomen. Deze route is dus een compromis.

Het hoogteprofiel ziet er op papier eenvoudig uit. Van ruim 400 meter terug naar ongeveer 200 meter. Desalniettemin zitten er in deze krappe 80 kilometer bijna 900 hoogtemeters. Allemaal steile pukkels in dit kleine stukje.

Orangeville uit gaat het in elk geval gestaag omlaag, tot ik op een gravelstrook kom. De meeste gravelwegen hier zijn aangestampte wegen en prima te rijden. Het stuk waar ik me nu op begeef, wordt echter klaargemaakt om te asfalteren. Kennelijk is er net verkeer overheen geweest, want ondanks dat het al dagen droog is, ligt het er nat en modderig bij.

Vijf dagen is mijn fiets schoon gebleven, en net op de dag dat ik hem in ga leveren, rijd ik door de blubber. Ik probeer zoveel mogelijk het gras mee te pakken, want ik heb geen zin om een super smerige fiets in te leveren. De stukken waar gewerkt wordt, zijn gelukkig kort en de vettigheid valt mee. De gravel blijft nog wel even duren, maar daar heb ik geen bezwaar tegen.

Ondertussen kom ik in de buurt van Caledon. Vanaf hier heb ik prachtig uitzicht op Toronto en de andere voorsteden die aan Lake Ontario liggen. Op de plekken met vrij uitzicht staan enorme kasten van huizen, vaak met een batterij dure auto’s voor de garagedeuren. Elton John zou hier kennelijk ook een optrekje hebben. Het uitzicht op de stad snap ik wel, maar toch heb ik in korte tijd mooiere plekken gezien om te wonen.

Door bebost gebied kom ik langzaam maar zeker in Bolton. Hier stop ik voor koffie en taart. Ik neem een matcha-cheesecake. Die is erg lekker, maar de presentatie op een kartonnen wegwerpbordje laat te wensen over. De fastfoodcultuur zit diep geworteld, terwijl ik rustig wil genieten van een taartje op een mooi bordje. Maar goede taart blijft goede taart. Dat deel van het genot nemen ze me niet af.

Bolton uit is altijd lastig. Het begint met een steile klim op een weg waar het verkeer voorbijraast. Het is maar een kilometer, op mijn Wahoo zie ik de afslag al liggen en alternatieven zijn er niet, maar ik durf de vluchtstrook niet af. Helaas ligt er veel vuiligheid en rijd ik keihard lek doordat een spijker zich door mijn buitenband wurmt.

Bij de John Deere-winkel honderd meter verderop zie ik een inham en besluit ik daar, weg van het verkeer, mijn band te vervangen. Mijn laatste binnenband gaat eraan. Met nog 26 kilometer te gaan zou dit goed moeten komen, maar als ik nu lek rijd, heb ik toch een klein probleem. Plakken of liften zijn dan de opties. Niet te veel over nadenken. Repareren en hopen dat er niets meer gebeurt.

Ik vervolg mijn weg en merk dat de stad steeds dichterbij komt. Het groen maakt langzaam plaats voor bebouwing en voor ik het weet, rijd ik door woonwijken. Naarmate ik Vaughan nader, wordt het steeds drukker. Bij viaducten moet ik over drukke wegen, omdat er geen andere opties zijn om de snelwegen en spoorlijnen over te steken.

Ik wist dat dit erbij hoorde. Lekker fietsen is het niet, maar het heeft ook wel wat om, al zijn het de voorsteden, door deze metropool te fietsen.

De fiets inleveren bij een soort depot langs een drukke weg voelt nogal onwerkelijk na de afgelopen dagen. Van Algonquin Park via Gatineau Park en dwars door de Highlands, terug naar de drukte van de metropool. De fiets is ingeleverd en de tocht zit erop. Ik had met gemak nog een paar dagen door kunnen fietsen.