Dag 1 Hamilton – Bracebridge (Strava Link)

Voor werk moest ik in Canada zijn en om nou voor vier dagen op en neer te vliegen, dat vond ik belachelijk. Een weekje vrij genomen om Ontario te verkennen. De herfst in de Canadese bossen is iets wat ik graag eens wilde zien. Ontario kende ik nog niet goed, dus bij het maken van mijn route ben ik vooral op zoek gegaan naar nationale parken, natuurgebieden, en andere rustige gebieden. Zo kwam ik uit op een trip naar het noorden en oosten van de provincie.

In de buurt van Toronto heb ik een fiets gehuurd die ze in mijn standplaats Hamilton kwamen afleveren. Hierdoor kon ik in de dagen voor mijn trip al wat rondjes maken en wennen aan de Canadese infrastructuur. De keuze viel op een gravelbike, zodat ik ook stukken onverhard kon meepakken. Dikkere banden leken me verstandig, omdat er langs de drukkere wegen in Noord-Amerika vaak een hoop rotzooi ligt.

Slapen doe ik binnen, want in de herfst is het weer onzeker. Daarbij wil ik niet te veel spullen overvliegen. Lichter bepakt maakt het ook makkelijker om grote afstanden af te leggen. De gehuurde Trek gravelbike hang ik vol met een zadeltas met kleding, een frametas met repairkit en elektronica en een toptube bag voor eten. De accommodaties zijn een combinatie van Warmshowers, B&B’s en familie.

Nog voor het daglicht rijd ik Hamilton uit. De lampen van flatgebouwen verlichten de straten en op het moment dat ik de stad verlaat, zie ik de eerste zonnestralen boven Lake Ontario verschijnen.

De stad uit gaat soepel, maar direct buiten de stad wacht een eerste klim. Hamilton ligt aan het meer, maar wordt omgeven door de Niagara Escarpment, een rotswand. Ik moet naar dit plateau om het verstedelijkte gebied rondom het meer te verlaten.

Vroeg beginnen is nodig, want ik wil om Toronto heen. Daardoor is deze eerste dag ook meteen de dag met de meeste kilometers.

Op het plateau kom ik op glooiend terrein. Rolling hills op kaarsrechte wegen. Nergens gaat het recht omhoog, maar per saldo loopt het hoogteprofiel wel op. Het landschap is een mix van agrarisch gebied en bossen waar de zon doorheen schijnt.

Belfountain is voor mij het hoogste punt in dit gebied. Hier verandert het landschap. Eerst kom ik door een schattig dorpje met een café en een ijszaak. De wegen hier hebben een fietsstrook, zijn niet kaarsrecht, en er is zelfs een haarspeldbocht. Geen wonder dat ik hier meerdere wielrenners tegenkom.

Net zoals ik geleidelijk naar dit hoogste punt ben geklommen, gaat ook de afdaling in fases. Weer rolling hills, maar nu per saldo bergafwaarts. Af en toe is Toronto of een van haar voorsteden zichtbaar in het dal aan Lake Ontario.

De route gaat noordwaarts richting Barrie. Landschappelijk is het wat saai, met veel agrarisch gebied, maar de dorpjes die ik passeer breken het landschap een beetje op.

In Barrie, een stadje aan het Simcoemeer, verandert het landschap weer. Het plaatsje zelf is toeristisch. Er liggen veel jachten in de haven en op de promenade flaneren mensen in de zon. De inham waaraan de stad ligt, is fraai. Ik vervolg mijn weg over een graveltrail die parallel aan het meer loopt, maar uitzicht op het water heb ik helaas niet doordat de begroeiing het zicht belemmert. Wel is het even vlak en er is geen verkeer.

Orillia is de plaats aan het eind van de trail. Hier vind ik een Circle K waar ik mijn bidons vul en wat kleding uittrek. Convenience stores als deze verkopen helaas alleen maar troep, dus ik houd het bij water en plan een nieuwe stop bij een supermarkt verderop.

Rama is de volgende plek die ik passeer. Middenin een rustige streek, tussen de bossen en meren, staat een groot entertainmentcomplex. Het is het casino van Rama First Nation, de gemeenschap van de Chippewas, een Anishinaabe-volk met een lange geschiedenis in Centraal-Ontario. Het gebied stond bekend als een ontmoetingsplek waar reizigers samenkwamen om te handelen, te overleggen en verder te reizen. Sinds 1996 staat hier een casino.

Ten noorden van Rama ben ik direct weer in de bossen. De zon is wat gaan zakken, de wegen zijn niet meer kaarsrecht en ik geniet van het prachtige landschap, terwijl ik door het bos met zijn herfstkleuren kronkel.

Net voor Gravenhurst is het echter gedaan met de rust. De enige weg noordwaarts is Highway 11, er is simpelweg geen andere optie. Het is maar twee of drie kilometer, maar het is geen pretje om je op de vluchtstrook van de snelweg te bevinden. De langste minuten van de dag volgen en ik haal opgelucht adem wanneer ik de afrit naar Gravenhurst neem.

Vanaf Gravenhurst is het nog een klein stukje naar Bracebridge. De zonsondergang is ingezet en in het laatste daglicht zie ik wat voor een leuk plaatsje dit is. Precies als de zon ondergaat, kom ik aan bij mijn Warmshowers-host Patrick en zijn gezin. Na een warme douche zit ik samen met hen aan tafel, genietend van een bord rijst met tofu.