Dag 3 Eganville – Fallbrook (Strava Link)

In de vroege ochtend wordt er havermout voor me gemaakt, lekker warm. Als ik vanuit het keukenraam naar buiten kijk, zie ik de eerste zonnestralen opkomen. Wat heb ik mazzel deze dagen met het weer. Wederom zon. Ook zie ik dat het een koud begin gaat worden, want er hangen mistbanken boven het meer dat vanuit de keuken het uitzicht bepaalt.

Met ontbijt in mijn maag en de haverkoeken nog onaangeroerd rijd ik het erf af, wetende dat ik voorlopig vooruit kan. Ik rijd Eganville door en bevind me op de doorgaande weg naar Cobden. Het landschap na Eganville is anders dan gisteren: boerenland met akkers en velden voor vee. Ook is het aanzienlijk vlakker.

In Cobden ga ik van de doorgaande weg af en vind ik een gravel trail, een route die parallel loopt aan Highway 17. Een perfect alternatief; de gravel is smooth en ik rij dwars door de velden zonder iemand tegen te komen.

In Haley Station verlaat ik de trail om richting Quebec te gaan. Ik steek Highway 17 over en zie ‘Quebec 10 km’, op de borden staan. Niet veel later zie ik de Ottawa River stromen en steek ik de provinciegrens over. De rivier, tevens de grens, is indrukwekkend. Eerst moet ik over een brug en daarna over twee dammen. Bij de dammen zijn ze helaas aan het werk, waardoor ik niet overal het gewenste uitzicht krijg. Maar wat er wél zichtbaar is, is fantastisch.

In Quebec merk ik direct het verschil in taal. Om te beginnen aan de naam van het eerste dorpje: Portage-du-Fort. Maar ook de belettering op de huizen is Frans in plaats van Engels. Hetzelfde geldt voor de verkeersborden, die vaak al tweetalig waren, maar nu overwegend Frans zijn. Op de stopborden staat nu ARRÊT.

Vanuit Portage-du-Fort klim ik door de bossen het rivierdal uit. Eerst rijd ik door het bos, om vervolgens in een agrarisch gebied terecht te komen. Ten opzichte van de andere kant van de rivier zijn de boerderijen en akkers hier een stuk groter. Dat blijft zo tot ik in Shawville kom, waar ik op een volgende graveltrail terechtkom.

De trails zijn heerlijk rustig, zonder auto’s. Maar doordat ze veelal tussen de bossages liggen, is er weinig te zien. In combinatie met kilometerslang rechtdoor rijden maakt dat het saai.

Een paar kilometer na de trail word ik staande gehouden door twee wielrenners. Ze vragen me waar de ingang van de trail is. In mijn beste Frans probeer ik het uit te leggen: “À gauche here and à droite there, you know.” Blijken ze gewoon Engels te spreken.

Na de trail kom ik door het dorpje Quyon om iets later via Route 148 richting Parc de la Gatineau te gaan. Het hoofddoel van de dag. Het park bestaat uit een heuvelrug, niet veel hoger dan 200 meter, en vormt een soort wal ten noordoosten van de Ottawa River. Vanaf Route 148 zie ik het park al liggen. Het vormt een enorm contrast met de vlakte in het dal. Niet alleen omdat het hoger ligt, maar ook omdat het bebost is en in deze tijd van het jaar geel, oranje en rood kleurt. Ik had al zin om hier doorheen te rijden, maar nu ik het park in al zijn kleurenpracht zie liggen, word ik nog enthousiaster.

Wanneer ik Route 148 afdraai, gaat het direct omhoog. Niet lang, wel steil. Er volgt een mix van verharde en onverharde ondergrond door het bosrijke gebied. De route gaat over de heuvelrug en draait daarna weer terug naar de ingang van het nationale park.

Hier wilde ik per se naartoe. In het park rijd ik direct over trails. Het eerste deel, Trail 50, is goed te berijden en voert me door het bos, langs een aantal meertjes. Het genieten vergaat me wanneer ik op Trail 36 terechtkom. Grote delen hiervan zijn wandelpaden die door de hoeveelheid rotsen niet te berijden zijn. Het is wel het avontuur waar ik voor kom, maar het is te technisch om nog met de omgeving bezig te zijn.

Het is maar een paar kilometer, maar die duren veel langer dan ik had gepland. Na de trail rijd ik het park uit en zit ik direct weer op de verharde wegen. Ik kom in de achtertuin van Gatineau en wat opvalt, is dat er hier heel veel wielrenners zijn. Het is dan ook een prachtige dag geworden. Er zijn talloze fietspaden, langs de grotere wegen maar ook door parken en het groen. Via die paden daal ik af naar Gatineau.

Van het ene op het andere moment bevind ik me in de stad. Eerst in Gatineau, aan de Quebecse zijde van de Ottawa River, en zodra ik de brug over rijd, ben ik aan de andere kant in Ottawa, Ontario. Vanaf de brug zie ik links de parlementsgebouwen en rechts de brede rivier. Beide steden zijn echte fietssteden, met geweldige fietspaden. Vooral Ottawa uit, langs de rivier, is geweldig. De stad wordt achter me steeds kleiner terwijl ik langs de indrukwekkende rivier blijf rijden. Niet voor niets is het hier druk met fietsers: forenzen, dagjesmensen en wielrenners.

Wanneer ik de rivier achter me laat, kom ik in de slaapsteden van Ottawa. Helaas is het spits en bevind ik me tussen het verkeer dat graag naar huis wil. De voorsteden zijn niet echt boeiend, dus ik worstel me erdoorheen. Ik ben blij dat er halverwege, bij Stittsville – het Zoetermeer of Leidsche Rijn van Ottawa – een nieuwe trail ligt. Over het gravel omzeil ik toch nog een deel van het verkeer. Zo verlaat ik het stedelijk gebied.

Het spreekt voor zich dat het rustiger wordt naarmate ik verder van de stad af kom. Daar komt bij dat het later wordt en de schemering langzaam invalt. Ik had gehoopt rond zes uur binnen te zijn, maar door de hike in het nationale park heb ik te veel tijd verloren. Marc, de Warmshowers-host van vanavond, heeft me pasta beloofd. Ik laat hem weten dat mijn ETA rond zeven uur ligt.

In Ashton gebeurt er iets vreemds. Al een aantal kilometers heb ik problemen met schakelen. Telkens wanneer ik zwaarder schakel, springt mijn ketting terug naar een kransje lichter. Ik zie niet waar het aan ligt, tot ik in Ashton op een klein klimmetje opeens alle grip verlies en mijn achterwiel uit zijn as vliegt. Heel vreemd. Ik heb hier niet aan gezeten, maar kennelijk heeft de as niet goed vastgezeten. Het is makkelijk op te lossen. Zodra ik de as weer vastdraai, zijn ook de schakelproblemen verdwenen. Toch verlies ik hierdoor wel wat vertrouwen in de fiets.

Het laatste stuk is aftellen. De zon gaat onder en het koelt snel af. Het voordeel is dat ik naar het oosten fiets en de ondergaande zon steeds verder zie zakken. Rondom het meer levert dat prachtige plaatjes op, maar ik begin trek te krijgen. Ik heb zin in de beloofde pasta en wil niet stoppen om mijn beenstukken aan te trekken. Wanneer ik Fallbrook in rijd, is het donker geworden. Er rest alleen nog een gravelweg naar het huis van Marc, dat buiten het dorp ligt.

Iets na zevenen kom ik aan en word ik warm onthaald door Marc en Shannon, mijn hosts. Ze zijn verbaasd over hoe stipt ik ben, gezien de afstand en het voor mij onbekende terrein. Voor ik het weet, zit ik gedoucht aan een bord pasta en voeren we leuke gesprekken over fietsen en het verkennen van de wereld.